Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

Εορταστικές εκδηλώσεις ξενιτεμένων Μακεδόνων


ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 1912 - 2014

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ - ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Ο Σύλλογος Μακεδόνων Μονάχου σε συνεργασία με το σύλλογο Σερραίων, την Ένωση Κοζανιτών Μονάχου, προγραμμάτισε εκδηλώσεις αφιερωμένες στην 102η επέτειο Απελευθέρωσης της Μακεδονίας και την επέτειο του Μακεδονικού αγώνα !

Για το ΔΣ
 Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ 

Θεοδώρα Τζιτζιλάκη


Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2014

Η Ιταλία επιστρέφει στην Ελλάδα 80 νομίσματα της αρχαίας Μακεδονίας


Η Ιταλία επιστρέφει στην Ελλάδα 
80 νομίσματα της αρχαίας Μακεδονίας

Στο περιθώριο της άτυπης συνάντησης των υπουργών Πολιτισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης που πραγματοποιείται στο Τορίνο της Ιταλίας στο πλαίσιο της ιταλικής προεδρίας, έχει προγραμματιστεί να επιστραφούν από την Ιταλία στην Ελλάδα ογδόντα αρχαία ελληνικά νομίσματα. 

Τα νομίσματα, εβδομήντα εννέα αργυρά και ένα χάλκινο, χρονολογούνται από τον 5ο έως τον 2ον αιώνα π. Χ. και προέρχονται από την περιοχή της Μακεδονίας και πιο συγκεκριμένα από τη Χαλκιδική ('Ακανθος και Τορώνη). 

Τα αρχαία αντικείμενα είχαν κατασχεθεί το 2008 στην ιταλική επικράτεια από τις ιταλικές Διωκτικές αρχές που επικοινώνησαν με τις αρμόδιες υπηρεσίες του ελληνικού υπουργείου Πολιτισμού, οι οποίες προέβησαν στον έλεγχο και την επιστημονική τεκμηρίωση της προέλευσης και της σημασίας των νομισμάτων. 

Οι συνεχείς και άοκνες ενέργειες της αρμόδιας Υπηρεσίας του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού της Ελληνικής Δημοκρατίας, της Διεύθυνσης Τεκμηρίωσης και Προστασίας Πολιτιστικών Αγαθών, σε συνεργασία με τις ιταλικές Δικαστικές αρχές και τις υπηρεσίες του ιταλικού υπουργείου Αγαθών, Πολιτισμού και Τουρισμού, είχαν ως αποτέλεσμα την απόδοση των παραπάνω νομισμάτων στο Ελληνικό κράτος. 

Η τελετή παράδοσης παραλαβής των αρχαίων νομισμάτων θα λάβει χώρα στο Τορίνο με παρουσία του Ιταλού υπουργού Αγαθών, Πολιτισμού και Τουρισμού και του Υπουργού Πολιτισμού Κ. Τασούλα. 

Πρόκειται για την πρώτη περίπτωση εφαρμογής από ιταλικής πλευράς της κοινοτικής οδηγίας 93/7/ΕΟΚ, η οποία αφορά στην επιστροφή στον τόπο προέλευσής τους παρανόμως εξαχθέντων πολιτιστικών αγαθών. 

Ο επαναπατρισμός των παραπάνω νομισμάτων, εκτός από σημαντική επιτυχία των εμπλεκομένων υπηρεσιών των δυο κρατών, επιβεβαιώνει την ουσιαστική και αποτελεσματική συνεργασία των δυο κρατών στον τομέα της πάταξης της παράνομης διακίνησης πολιτιστικών αγαθών.

ΑΠΕ-ΜΠΕ



Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2014

Ο Μέγας Αλέξανδρος και «η συνωμοσία των παίδων»


«ΕΝΩΣΗ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ ΚΕΡΚΥΡΑΣ - Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ»

Ο Μέγας Αλέξανδρος και 
«η συνωμοσία των παίδων»

Ο Φίλιππος Β΄ είχε καθιερώσει να υπηρετούν τον βασιλέα τα παιδιά των επιφανών Μακεδόνων, μόλις εισέρχονταν στην εφηβεία. Καθήκοντά τους ήταν να τον φροντίζουν, να τον φρουρούν όταν κοιμόταν, να εκτελούν χρέη ιπποκόμου στις εξόδους του, να τον βοηθούν να ιππεύσει με τον Περσικό τρόπο και να συμμετέχουν στους βασιλικούς κυνηγετικούς αγώνες. Συναναστρεφόμενα τον βασιλέα και τους πλησιέστερους σ’ αυτόν αξιωματούχους, αποκτούσαν γνώσεις και εμπειρία, τόσο στα πολιτικά όσο και στρατιωτικά πράγματα. Εν ολίγοις το «Σώμα των παίδων» αποτελούσε το φυτώριο των μελλοντικών αξιωματούχων του Μακεδονικού κράτους. Ήταν όμως και κάτι ακόμη, ένα «Σώμα Ομήρων» του Μακεδόνα βασιλιά και δεν είναι τυχαίο ότι καθιερώθηκε από τον Φίλιππο, που υπήρξε και ο ίδιος όμηρος και γνώριζε από πρώτο χέρι τη χρησιμότητα των ομήρων. Όταν καθιέρωσε αυτό το Σώμα, το Μακεδονικό κράτος ήταν σχεδόν υποταγμένο στους Ιλλυριούς και η δυναστεία των Αργεαδών απειλούνταν από τους δυσαρεστημένους Μακεδόνες αριστοκράτες. Οι τελευταίοι παραδίδοντας τους δικούς τους διαδόχους ως ομήρους στον βασιλιά, υποχρεώνονταν να τον υποστηρίζουν σε όλες του τις αποφάσεις. Έτσι ο βασιλιάς είχε εξασφαλισμένη την υπακοή των πρώτης γραμμής αξιωματούχων του και τη συνέχιση της αρχαίας βασιλικής δυναστείας.

Ένας από τους παίδες, ο Ερμόλαος του Σώπολι, σε κάποιο βασιλικό κυνήγι αγριόχοιρου σκότωσε το θήραμα και ο Αλέξανδρος, που έχασε την ευκαιρία επειδή καθυστέρησε, θύμωσε μαζί του, του πήρε το άλογο και διέταξε να τον μαστιγώσουν μπροστά στα άλλα παιδιά. Ο Ερμόλαος προσεβλήθη βαθύτατα και είπε στο Σώστρατο του Αμύντα, που ήταν συνομήλικος του, ότι δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς να τιμωρήσει τον Αλέξανδρο. Ο Σώστρατος επειδή αγαπούσε τον Ερμόλαο δέχτηκε εύκολα να συνεργαστεί. Οι δύο τους στρατολόγησαν κι άλλα παιδιά, τον Αντίπατρο του Ασκληπιόδωρου (γιος του πρώην σατράπη της Συρίας) τον Επιμένη του Αρσαίου, τον Αντικλή του Θεόκριτου, τον Φιλώτα του Κάρσι από τη Θράκη και συμφώνησαν να σκοτώσουν τον Αλέξανδρο στον ύπνο του, όταν θα είχε νυχτερινή βάρδια ο Αντίπατρος.
400px-ptolemy_i_soter_louvre_ma849
Πτολεμαίος Α΄ ο Σωτήρ ή Λάγου 
μαρμάρινη προτομή, μουσείο Λούβρου

Η συνωμοσία απέτυχε και η εν λόγω αποτυχία αποδίδεται στην «εμπλοκή» υπερφυσικών παραγόντων. Λέγεται λοιπόν ότι ανάμεσα στους μάντεις της Αυλής ήταν και μία Σύρια, την οποία αρχικά όλοι περιγελούσαν, αλλά όταν είδαν ότι είχε πράγματι υπερφυσικές δυνάμεις και ότι όσα έλεγε στην έκστασή της έβγαιναν αληθινά, ο Αλέξανδρος την συμπεριέλαβε στην προσωπική του ακολουθία. Το βράδυ, που οι παίδες είχαν προγραμματίσει τη δολοφονία του, ο Αλέξανδρος γύριζε από οινοποσία. Βρήκε τη Σύρια σε έκσταση και ακολουθώντας τη συμβουλή της, ξαναγύρισε στην οινοποσία. Έτσι η απόπειρα των παίδων έπεσε στο κενό. Την επομένη ο Επιμένης είπε τα καθέκαστα στον Χαρικλή του Μενάνδρου, αυτός τα είπε στον αδελφό του Επιμένη, τον Ευρύλοχο, ο οποίος αδιαφορώντας για τον αδελφό του τα μαρτύρησε στον Πτολεμαίο του Λάγου. Μόλις τα πληροφορήθηκε ο Αλέξανδρος διέταξε να συλληφθούν οι συνωμότες που κατέδωσε ο Ευρύλοχος και να βασανισθούν, για να αποκαλύψουν όλη τη συνωμοσία.

Όταν ο Ερμόλαος, οδηγήθηκε στην εκκλησία των Μακεδόνων, ομολόγησε την πράξη του και είπε ότι ουδείς ελεύθερος άνθρωπος θα μπορούσε να ανεχθεί την προσβολή του Αλεξάνδρου, τον οποίο κατηγόρησε για όλα: την εκτέλεση του Φιλώτα, τη αδικαιολόγητη δολοφονία του Παρμενίωνα, το φόνο του Κλείτου πάνω στο μεθύσι, τη Μηδική ενδυμασία που χρησιμοποιούσε, την προσκύνηση που ήθελε να επιβάλει και τέλος τους βαρβαρικούς τρόπους που είχε αποκτήσει στο ποτό και τον ύπνο. Αυτά δεν μπορούσε να τα υποφέρει και αποφάσισε να απαλλάξει τον εαυτό του και τους Μακεδόνες, δολοφονώντας τον Αλέξανδρο. Φυσικά ο Ερμόλαος και οι άλλοι συνωμότες καταδικάσθηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν δια λιθοβολισμού, όπως προβλεπόταν για το έγκλημά τους.

Με δεδομένη τη γενική συμφωνία των πηγών στα περί την συνωμοσία, πρέπει να σταθούμε στις κατηγορίες, που ο Ερμόλαος εκτόξευσε κατά του Αλεξάνδρου απολογούμενος. Από το γεγονός ότι εμφανίσθηκε ως τυραννοκτόνος και από την ασήμαντη αφορμή, που άδραξε, πρέπει να συμπεράνουμε ότι οι σχέσεις του Αλεξάνδρου με ένα σημαντικό μέρος της αριστοκρατίας και των απλών Μακεδόνων είχαν φτάσει σε σημείο οξύτητας. Η καταδίκη των παίδων, όπως κι εκείνη του Φιλώτα παλαιότερα, φυσικά δεν ήταν αποτέλεσμα πίεσης του Αλεξάνδρου ή φόβου των Μακεδόνων, αλλά αναμενόμενη δικαστική απόφαση, καθώς οι πάσης φύσεως παρεκτροπές του βασιλιά μπορούσαν να κριθούν μόνο από την εκκλησία των Μακεδόνων και όχι από μεμονωμένα άτομα.

cebcceb5ceb3-ceb1cebbceadcebeceb1cebdceb4cf81cebfcf82-cebaceb1ceb9-cebacf81ceb1cf84ceb5cf81cf8ccf82-cf83ceb5-cebacf85cebdceaeceb3ceb9
Μεγ. Αλέξανδρος και Κρατερός σε κυνήγι λέοντα
Ψηφιδωτό-μουσείο Πέλλας

Επειδή ο εμπνευστής της συνωμοσίας Ερμόλαος είχε κλίση στη φιλοσοφία και είχε γίνει μαθητής και θαυμαστής του Καλλισθένη, η υπόθεση αυτή ήταν μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να βγει από τη μέση ο σημαντικότερος πολέμιος της προσκύνησης. Ο Καλλισθένης λοιπόν συνελήφθη κατηγορούμενος ως ο ιθύνων νους της συνωμοσίας, ενώ κατά τους Αριστόβουλο και Πτολεμαίο οι παίδες ομολόγησαν ότι αυτός τους είχε ξεσηκώσει. Αν και οι δύο αυτοί πρωταγωνίστησαν σε πολλά περιστατικά και υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες σε περισσότερα, η άποψή τους έχει θεωρηθεί ως απολογία και απερρίφθη από τους περισσότερους ιστορικούς. Κανείς άλλος δεν πίστεψε την ανάμιξη του Καλλισθένη και όλοι αντιλέγουν ότι, όσο κι αν βασανίστηκαν ο Ερμόλαος και οι συνεργάτες του, αρνήθηκαν να τον αναμίξουν. Μάλιστα ο Πλούταρχος λέει ότι αυτό το παραδέχτηκε και ο ίδιος ο Αλέξανδρος σε επιστολές του προς τους Αλκέτα, Κρατερό και Άτταλο. Παρά ταύτα ο Καλλισθένης δεν επρόκειτο να ζήσει. Δεν έχει καταγραφεί απολογία του Καλλισθένη, ίσως διότι δεν ήταν Μακεδόνας, αλλά Χαλκιδέας επί Θράκης από την Όλυνθο και συνεπώς δεν εδικαιούτο να συμμετάσχει στην εκκλησία των Μακεδόνων, που συνεδρίαζε ως δικαστήριο.

Ο θάνατός του είναι ακόμη ένα σημείο διαφωνίας των αρχαίων πηγών. Κατά τον Αριστόβουλο, αφού τον διαπόμπευσαν, προφανώς για να τρομοκρατήσουν τους οπαδούς των απόψεών του, τον έριξαν στη φυλακή όπου πέθανε από αρρώστια. Κατά τον Πτολεμαίο, τον βασάνισαν στον τροχό και τον κρέμασαν. Κατά τον Χάρι τον Μυτιληναίο παρέμεινε στη φυλακή περιμένοντας να φτάσει ο Αριστοτέλης, για να παραστεί στη δίκη, και πέθανε από φθειρίαση, φυλακισμένος και υπέρβαρος, 7 μήνες μετά τη σύλληψή του, όταν ο Αλέξανδρος τραυματίσθηκε στους Μαλλούς. Αυτή η αναφορά στον Αριστοτέλη σχετίζεται ασφαλώς με την ψυχρότητα στις σχέσεις του πρώην μαθητού με το δάσκαλό του και ίσως με τη θεωρία της δηλητηρίασης του Αλεξάνδρου. Το βιβλίο του Διόδωρου έχει χάσμα, αλλά από τα διασωθέντα περιεχόμενά του βλέπουμε ότι πραγματευόταν το θάνατο του Καλλισθένη αμέσως μετά το φόνο του Κλείτου, ίσως σκόπιμα εκτός χρονολογικής σειράς. Κατά τον Κούρτιο ο Καλλισθένης υπεβλήθη σε βασανιστήρια και πέθανε και ο Αλέξανδρος μετάνιωσε γι’ αυτή τη βάρβαρη πράξη του. Ο Ιουστίνος σε άλλο σημείο λέει ότι εκτελέστηκε με την κατηγορία της προδοσίας και σε άλλο ότι ο Αλέξανδρος τον έκλεισε σε κλουβί σαν άγριο θηρίο και ότι ο Λυσίμαχος τον δηλητηρίασε, για να τον λυτρώσει. Άλλοι έγραψαν ότι ο Αλέξανδρος έριξε ένα λιοντάρι να τον κατασπαράξει. Προφανώς το μένος μεταξύ Αλεξανδρινών και αντι-Αλεξανδρινών ήταν τέτοιο, ώστε ακόμη και οι αυτόπτες, Αριστόβουλος και Πτολεμαίος, είδαν τα πράγματα διαφορετικά.

Εκείνο, που έχει σημασία δεν είναι βέβαια ο τρόπος θανάτου του Καλλισθένη, αλλά το γεγονός ότι βγήκε από τη μέση, μόλις έθεσε σε κίνδυνο τα όντως μεγαλεπήβολα πολιτικά σχέδια του Αλεξάνδρου. Το βασιλικό ημερολόγιο, στο οποίο μέσω του Καλλισθένη βασίζονταν οι αρχαίοι ιστορικοί, έπαψε πλέον να είναι προσβάσιμη πηγή πληροφόρησης και η εντυπωσιακή ασυμφωνία των πηγών στα γεγονότα της Σογδιανής υποδηλώνει ότι οι σημειώσεις του διαπιστευμένου ιστορικού της εκστρατείας για το διάστημα των τελευταίων 12 περίπου μηνών πριν τη σύλληψή του, είτε καταστράφηκαν είτε δεν έτυχαν αξιοποίησης. Οι μεν κομπασμοί του ότι εκείνος θα καθόριζε την εικόνα του Αλεξάνδρου για σύγχρονους και μεταγενέστερους, πρέπει να εκλήφθηκαν ως απειλή, οι δε σημειώσεις του ως επικίνδυνες και να έτυχαν ανάλογης μεταχείρισης. Γενική συμφωνία στις αρχαίες πηγές έχουμε ξανά με το θάνατο του Αλεξάνδρου, οπότε οι ιστορικοί απέκτησαν και πάλι πρόσβαση στο βασιλικό ημερολόγιο.

Πηγές – Βιβλιογραφία

http://www.alexanderofmacedon.info

Αρριανός Δ.13-14

Πλούταρχος Αλέξανδρος 55

Διόδωρος ΙΖ.β.κη

Κούρτιος 8.6-8

Ιουστίνος 12.7.2, 15.3.3


Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

Οι αναλογίες του Τύμβου της Αμφίπολης «μιλούν»...


Οι αναλογίες του Τύμβου της Αμφίπολης «μιλούν»
Επιβεβαιώθηκε η ανάλυση του ζωγράφου Γεράσιμου Γ. Γερολυμάτου

Με αυτό το άρθρο μου (Σημ. αναρτήθηκε στις 17-9-2014) για τον Τύμβο της Αμφίπολης, δεν έχω σκοπό να προσφέρω περισσότερη σύγχυση από όση ήδη υπάρχει. Αντίθετα, θέλω να δείξω μια άλλη οπτική, που μπορεί να βοηθήσει στο να αποκτήσουμε μια σαφή αντίληψη του αληθινού όγκου και των διαστάσεων του μνημείου. Οι περισσότεροι έχουμε την τάση να χανόμαστε μέσα στις λεπτομέρειες και έτσι μας διαφεύγει ο ενιαίος λόγος, που συναρτά τα μέρη ενός συνόλου. Για παράδειγμα, τον Τύμβο της Αμφίπολης σε σχέση με το ίδιο το ταφικό μνημείο που βρίσκεται στα σπλάχνα του. Σε αυτό θα μας βοηθήσει πιστεύω η αναλογία των σχέσεων, που διέπει, καθορίζει και ερμηνεύει τα πάντα γύρω μας. Αφού λοιπόν, ούτε αρχαιολόγος είμαι, ούτε ιστορικός, θα προσεγγίσω το θέμα υπό το πρίσμα ενός καλλιτέχνη, που έχει μάθει να βλέπει και να σκέφτεται αναλογικά.

Τα σχέδια που παρουσιάζω εδώ για πρώτη φορά, τα έκανα μελετώντας όλα τα στοιχεία και λαμβάνοντας υπόψιν τις φωτογραφίες, που έχουν δημοσιευτεί από το ΥΠΠΟΑ μέχρι και σήμερα. Όλα τα σχετικά εποπτικά-ογκομετρικά στοιχεία, αναγράφονται με κάθε λεπτομέρεια πάνω στα σχέδια, έτσι που για την οικονομία του άρθρου δεν θα τα επαναλάβω εδώ, παρά μόνο όπου θα χρειαστεί.

Υπενθυμίζω επίσης ότι, προϊούσας της ανασκαφής, τα σχέδια αποτυπώνουν υπό κλίμακα τα μέχρι τώρα δεδομένα, ενώ δεν αποκλείεται αυτά να αλλάξουν τις επόμενες ημέρες, ή χρόνια, (αν οι σκέψεις μου αποδειχθούν βάσιμες). Σε αντίθεση, λοιπόν, με οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, δεν έκανα τα σχέδια για το κείμενο, αλλά έγραψα το κείμενο ως επεξηγηματική αναφορά των σχεδίων.

Το σχέδιο 1, είναι μια ελεύθερη καταγραφή των δεδομένων και τοποθέτηση των στοιχείων πάνω σε μια ελαφρώς επικλινή κάτοψη του Τύμβου χωρίς κλίμακα. Ο Τύμβος είναι προσανατολισμένος σε κατεύθυνση νοτιοδυτική.


Το σχέδιο 2, υπό κλίμακα 1/1000, είναι μια πλήρης κάτοψη του Τύμβου, όπου αποτυπώνεται με σχετική ακρίβεια η αναλογική σχέση του τάφου με εμβαδό περίπου 100 τ.μ., ως προς την επιφάνεια του υπόλοιπου τύμβου των 20 περίπου στρεμμάτων (20.000 τ.μ.). Δηλαδή μια αναλογία της τάξης του 1/200! Υπάρχει επίσης και μια υψομετρική αποτύπωση τόσο του Τύμβου, όσο και του μαρμάρινου Λέοντα με την βάση του που βρισκόταν στο κέντρο πάνω σε αυτόν.

Η πρώτη εντύπωση από το συγκεκριμένο σχέδιο, δεν προκαλεί έκπληξη για το πράγματι μεγάλο μέγεθος του τύμβου, όσο για το «μικρό» μέγεθος του τάφου. Ο συντριπτικά «άδειος» χώρος, υποβάλλει στην σκέψη πολλά ερωτήματα σχετικά με το φαινομενικό ή αληθινό κενό του. Ποια λογική μπορεί να εξυπηρετούσε η σπατάλη χρόνου και χρημάτων για τη διαμόρφωση ενός τόσο μεγάλου χώρου και το κτίσιμο μιας τεράστιας περιβόλου, αν ο τελικός σκοπός ήταν πράγματι η κατασκευή ενός μνημείου με τις γνωστές διαστάσεις;


Το σχέδιο 3, που αφορά μια τομή του Τύμβου υπό κλίμακα 1/1000, καταδεικνύει από άλλη οπτική γωνία τις σχέσεις των μεγεθών. Του ταφικού μνημείου από τη μια, ως προς τον συνολικό όγκο του τύμβου από την άλλη. Σχέση, που με αναλογία 1/8 προς την διάμετρο του, όπως θα παρατηρήσετε, μόνο «αναλογική» δε θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί. Μάλιστα, τα 7/8 του ακόμα άγνωστου πυρήνα του τύμβου, προκαλούν την κοινή λογική με την σκέψη, πως υπάρχουν ακόμη πολλά να βρεθούν, ίσως από «άλλες» εισόδους και σε «άλλους» θαλάμους. Η υψομετρική αποτύπωση στο σχέδιο περιλαμβάνει το σύνολο του ύψους μαζί με τον Λέοντα στην κορυφή του Τύμβου.


Στο σχέδιο 4, υπό κλίμακα 1/150, σε μια πιο λεπτομερή τομή αυτή την φορά του ταφικού μνημείου, αποτυπώνω τις καταχώσεις των θαλάμων Α-Β-Γ και την πιθανή διαδρομή των τυμβωρύχων μέχρι τον νεκρικό θάλαμο στην περίπτωση που αυτός είναι συλημένος. Σχετικά με αυτό, έχω μια διαφορετική άποψη που θα καταθέσω σε μελλοντικό άρθρο ειδικά για την σύληση και την ύπαρξη των χωμάτων εντός του ταφικού μνημείου. Διότι, δεν είναι απίθανο η προσπέλαση των τυμβωρύχων στον τάφο να μην έγινε οριζόντια, δηλαδή από την είσοδο, αλλά από πάνω με την διάνοιξη κάθετου φρέατος.

Θα αναφέρω ακόμα μερικές σχέσεις εκπληκτικών αναλογιών, που καταδεικνύουν μια ασυνήθιστα υψηλή διαφορά κλίμακας μεταξύ των δομικών παραμέτρων. Π.χ:

Ο ένας από τους ταφικούς θαλάμους με μήκος 6 μέτρων, θα χωρούσε περίπου άλλες 26, 3 φορές, συνεχόμενα πάνω στον άξονα της διαμέτρου των 158,40 μέτρων.
Το πλάτος της εισόδου του ταφικού μνημείου, με 4,5 έως 5 μέτρα άνοιγμα, αναλογεί στο 1/100 της συνολικής περιμέτρου της περιβόλου, που είναι περίπου 500 μέτρα (497μ., για την ακρίβεια)
Ο Λέων, με ύψος 5.30 μέτρα, ίσα-ίσα που θα χωρούσε όρθιος ή ξαπλωτός μέσα στον προθάλαμο των Σφιγγών, ενώ με τη βάση του μαζί (15,30 μ.) φτάνει το μήκος δυόμισι θαλάμων (άνω των 2/3 δηλαδή του μήκους του ταφικού μνημείου με τα έως τώρα δεδομένα)!
Ακόμη, το μήκος της περιβόλου αντιστοιχεί στο άθροισμα 25 ταφικών μνημείων στη σειρά και με 32,6 φορές το ύψος του Λέοντα με την βάση του.

Τελικά, αφού όπως όλοι λένε «μιλάει» η γεωμετρία, οι αναλογίες του Τύμβου μας δείχνουν, πως ίσως βρισκόμαστε στην αρχή μόνο μιας συγκλονιστικά μεγάλης αρχαιολογικής περιπέτειας που θα μας αποκαλύψει πολλά.

Ανεξάρτητα, λοιπόν, από το τι θα βρεθεί μέσα στον τάφο το επόμενο χρονικό διάστημα, έχω την πεποίθηση ότι ο Τύμβος κρύβει μέσα του πολλά περισσότερα μυστικά, που στην ουσία θα καθιστούν τις αναλογικές σχέσεις των μερών πιο αρμονικές. Θεωρώ δε απόλυτα αναγκαία την διενέργεια επιπλέον τομών σε διάφορα σημεία της επιφάνειας του, ακόμη και στο κέντρο του κατακόρυφου άξονα του Λέοντα. Θα ήταν επίσης σημαντικό, να απαντηθεί από τους αρχαιολόγους και το ζήτημα του προσανατολισμού του Λέοντα και της βάσης του, αφού ήταν ουσιαστικό και εμφανές στοιχείο της διάταξης του Τύμβου και όχι απλά διακοσμητικό.

Στην περίπτωση αυτή, θα είχε ενδιαφέρον να διασαφηνιστεί, αν ο Λέοντας βρισκόταν όχι μόνο στον ίδιο άξονα με το μνημείο (πράγμα που συμβαίνει έτσι και αλλιώς ανάμεσα στο κέντρο και σε ένα σημείο του κύκλου), αλλά κυρίως, αν ήταν μετωπικά ευθυγραμμισμένος προς την είσοδο του τάφου με κατεύθυνση νοτιοδυτική, ή αν ήταν στραμμένος προς άλλη κατεύθυνση. Αν η είσοδος που έχει βρεθεί είναι η μοναδική, τότε η καλλιτεχνική συμμετρία και ο συμβολισμός, θα απαιτούσαν την πρώτη εκδοχή της μετωπικής ευθυγράμμισης, αν και αυτό θα ενείχε τον κίνδυνο της υπόδειξης του σημείου της εισόδου για μια πιο ασφαλή ανακάλυψη της από τυμβωρύχους.

Σχεδιαγράμματα 1-2-3-4.
Μελάνι-χαρτί-ακουαρέλα
Γερ. Γ. Γερολυμάτος

Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2014

Σκόπια: Ανακηρύχθηκε τελικώς, παρά τις πιέσεις, η Δημοκρατία της Ιλλυρίδας

Ο Νεβζάτ Χαλίλι μπροστά από το άγαλμα του Σκεντέρμπεη ανακηρύσσει τη ‘Δημοκρατία της Ιλλυρίδας’, ως ανεξάρτητη περιοχή στο νοτιοσλαβικό κράτος-FYROM

Σκόπια: Ανακηρύχθηκε τελικώς, 
παρά τις πιέσεις, 
η Δημοκρατία της Ιλλυρίδας

Σεπτέμβριος 18, 2014.

Στην πλατεία Σκερντέμπεη των Σκοπίων ο δήμαρχος Νεβζάτ Χαλίλι ανακήρυξε τη Δημοκρατία της Ιλλυρίδας που εδράζεται στο Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, στο προοίμιο του οποίου αναφέρεται ότι κάθε ανθρώπινο όν έχει το δικαίωμα να κυβερνά τον εαυτό του και σύμφωνα με τον Αμερικανό πρόεδρο Τόμας Γούντροου Ουίλσον, οι λαοί έχουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης.


Το ζήτημα είναι ότι το νοτιοσλαβικό κράτος- αναγνωρισμένο ως FYROM- πρέπει να λειτουργήσει ως κράτος δύο ίσων δημοκρατιών, ακολουθώντας το παράδειγμα της πρώην ομοσπονδίας της Σερβίας και του Μαυροβουνίου και της βελγικής ομοσπονδίας.


Ο Χαλίλι ζήτησε από τον πρωθυπουργό Νίκολα Γκρούεφσκι να ακολουθήσει το παράδειγμα του πρώην πρωθυπουργού του Βελγίου το 1970 πού όρισε τη Ομοσπονδοποίηση του Βελγίου. Ο Γκρούεφσκι, να δώσει, ακόμη εντολές στο κοινοβούλιο να ξεκινήσει τη διαδικασία για την ομοσπονδοποίηση της χώρας.





Ο Χαλίλι, δήλωσε ότι αυτό είναι απαραίτητο, διότι αν και η Συμφωνία της Αχρίδας του 2001 σταμάτησε τη σύγκρουση μεταξύ των εθνοτήτων στη χώρα, δεν μπόρεσε να παράσχει την πολυπόθητη ισότητα μεταξύ των Αλβανών και των Σλάβων, γράφει η αλβανική εφημερίδα Lajm των Σκοπίων.






Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Μοναστήρι-Βιτώλια (Bitola)-Ηράκλεια Λυγκηστίς


Μοναστήρι - Βιτώλια (Bitola) 
- Ηράκλεια Λυγκηστίς

Πέρασε ένας αιώνας από την ημέρα που ο Ελευθέριος Βενιζέλος έκανε την εμφάνιση του στο μπαλκόνι του νεοκλασσικού κτηρίου του σημερινού προξενείου μας στο Μοναστήρι, και ανακοίνωσε προς τους Έλληνες της πόλης : ''Έλληνες του Μοναστηρίου, από σήμερα είστε Σέρβοι πολίτες!''
Η πόλη τότε είχε πληθυσμό γύρω στους 50.000 κατοίκους από τους οποίους το 80% περίπου ήσαν Έλληνες και είχαν πρωταγωνιστήσει στην διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα για την απελευθέρωση της Μακεδονίας από τον Οθωμανικό ζυγό και την Ένωση με την Ελλάδα. Δυστυχώς, ο ακμαίος ελληνισμός της περιοχής της Πελαγονίας (για τους Πελαγόνες βλ. εδώ: http://ethnologic.blogspot.com/2009/11/5.html εγκαταλείφθηκε από τους ελλαδίτες πολιτικούς χάριν ...σκοπιμοτήτων, μια πολιτική που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Ας επιχειρήσουμε όμως μια αναδρομή στο παρελθόν της περιοχής.
Το 358 π.χ ο βασιλιάς της Μακεδονίας Φίλιππος ο Β' μετά από νικηφόρες μάχες εναντίον των Ιλλυριών στα ΒΔ του μακεδονικού Βασιλείου και αφού κατάφερε να θέσει υπό τον έλεγχό του την περιοχή της Λύγκου (σημερινή περιοχή Φλώρινας (Για τους Λυγκηστές εδώ: http://ethnologic.blogspot.com/2009/11/4.html), αποφάσισε να ιδρύσει πόλη, ως προπύργιο του μακεδονικού κράτους, που την ονόμασε Ηράκλεια, τιμώντας έτσι τον γενάρχη των Μακεδόνων Ηρακλή, τον μεγαλύτερο Έλληνα μυθικό ήρωα. Έτσι η Ηράκλεια Λυγκηστίς, όπως ονομαζόταν ώστε να μη συγχέεται με άλλες πόλεις με το ίδιο όνομα, καθορίζεται ως αρχαιότατη ελληνική πόλη της μακεδονικής γης. Λίγους αιώνες μετά ο γεωγράφος Στράβων αναφερόμενος στη ρωμαϊκή Εγνατία Οδό την αναφέρει ως πόλη–σταθμό της αρχαίας οδού που ένωνε την Ανατολή με τη Δύση: « …ἐκεῖθεν δ΄ ἐστὶ παρὰ Βαρνοῦντα διὰ Ἡρακλείας καὶ Λυγκηστῶν καὶ Ἐορδῶν εἰς Ἔδεσσαν καὶ Πέλλαν μέχρι Θεσσαλονικείας» (Στράβωνος Γεωγραφικά, Ζ΄ 2).

Ελληνική νεοκλασσική οικία


Με την κατάλυση του μακεδονικού κράτους από τους Ρωμαίους, η Ηράκλεια δεν έμεινε στην αφάνεια. Η δημιουργία της Εγνατίας Οδού και η διέλευσή της από την πόλη, της έδωσε ώθηση ώστε να αναπτυχθεί περισσότερο. Μετατράπηκε σε έναν σπουδαίο ρωμαϊκό σταθμό. Στην εποχή αυτή αναφέρονται τα εναπομείναντα ερείπια της αρχαίας πόλης, που βρίσκονται δύο χιλιόμετρα νότια της νεότερης πόλης Μοναστήρι ή Μπίτολα όπως την ονομάζουν οι σημερινοί κάτοικοι (και δυστυχώς πάμπολλοι αμόρφωτοι τουριστικοί πράκτορες).




Η Ηράκλεια ήταν μια ακμαιότατη ελληνική πόλη του μακεδονικού βορρά. Ο Στέφανος Βυζάντιος (5ος-6ος μ.Χ.) την αναφέρει μεταξύ άλλων πόλεων με το όνομα Ηράκλεια ως κτίσμα του Αμύντα του Φιλίππου (λανθασμένα, αντί Φιλίππου του Αμύντα) και καθορίζει την ονομασία του κατοίκου. Λέει ακριβώς: «Ἡράκλεια: Ἀμύντου τοῦ Φιλίππου κτίσμα. τό ἐθνικόν Ἡρακλεύς και Ἡρακλειώτης καί Ηρακλεώτης και Ἡράκλειον και Ἡρακλεωτικόν».
Ήδη στους χριστιανικούς αυτούς αιώνες παρουσιάζεται ως επισκοπή της Πελαγονίας. Αυτό μας γίνεται γνωστό από το 343 μ.Χ. με τα πρακτικά της Συνόδου της Σερδικής (σημερινής Σόφιας, της πρωτεύουσας της Βουλγαρίας) όπου είχε λάβει μέρος ο επίσκοπος Ηρακλείας Λυγκηστίδος Ευάγριος. Επίσης από τη δεύτερη Οικουμενική Σύνοδο της Εφέσου του 449 μας είναι γνωστός ο επίσκοπος Κουιντιλίνος. Στη διάρκεια του ίδιου αιώνα, το 472, έχουμε μια μεγάλη καταστροφή της πόλης από τους Οστρογότθους, οι οποίοι υπό την αρχηγία του Θεοδώριχου την λεηλατήσαν, που επαναλήφθηκε το 479 παρά το μεγάλο χρηματικό ποσό που είχε πληρώσει για να αποφύγει την λεηλασία, ο επίσκοπος της πόλης.
Στα 518 μ.Χ. ένας φοβερός σεισμός κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος της πόλης. Η πόλη θα ανοικοδομηθεί, αλλά στα τέλη του 6ου αιώνα και στις αρχές του 7ου αρχίζει να παρακμάζει όταν αρχίζουν οι επιδρομές από τα σλαβικά φύλα που είχαν αρχίσει να κατέρχονται από τον Δούναβη.

Ο αδριάντας του Φιλίππου Β΄ 
στην πλατεία Μανιόλιας (Magnolia Square),
που μετονομάστηκε σε πλατεία Φιλίππου Β΄!

Η πόλη λεηλατήθηκε άγρια και γύρω από την κατεστραμμένη πια πόλη εγκαταστάθηκαν άγριες σλαβικές φυλές. Κυρίαρχο σλαβικό φύλο αναφέρονται οι Δραγουβίτες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Λυγκηστίδος και της Πελαγονίας.
Η Ηράκλεια όμως συνεχίζει να επιβιώνει μέσα στους αιώνες αφού σημειώνεται από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Κωνσταντίνο τον Πορφυρογέννητο (10ος αιώνας) με άλλες στις άλλες μακεδονικές πόλεις. Από τον αιώνα, όμως αυτόν παύει να αναφέρεται, όπως πολλές πόλεις στον ευρύτερο μακεδονικό χώρο. Η εποχή ταυτίζεται με την εξάπλωση των Βουλγάρων στα βόρεια τμήματα της Μακεδονίας, όπου είχαν καταλάβει αρκετές πόλεις, εγκατέστησαν βουλγαρικές διοικήσεις και έκτοτε παύουν να υφίστανται. Στον ίδιο χώρο της Ηράκλειας, δίπλα από τα συντρίμμια της πόλης δημιουργήθηκε η νέα πόλη. Αυτή ξεκινά με τον εκχριστιανισμό των Σλάβων.
Η νέα πόλη κτίζεται δίπλα στα ερείπια της παλιάς. Οι σλαβικές φυλές αρχίζουν να εκπολιτίζονται και βιώνουν ειρηνικά με τους ελληνικούς πληθυσμούς. Με την πάροδο του χρόνου η παλιά πόλη χάνει την αξία και την ονομασία της. Η νέα έγινε γνωστή ως Μοναστήρι, λόγω των μοναστηριών που ιδρύθηκαν στην περιοχή. Μας λέει ο Α. Αρβανίτης (Η Μακεδονία εικονογραφημένη, Αθήνα 1909) πως έλαβε την ονομασία από τη Μονή που βρισκόταν στη νέα πόλη: «Ιδρυτής της Μονής υπήρξε ο Ιουστινιανός, κατ’ άλλους όμως αυτός ο Όσιος Ναούμ, μαθητής του μεγάλου Κυρίλλου, ο διδάξας τα εκεί βάρβαρα έθνη και εν αυτή τελευτήσας» (σελ. 108).
Από την χριστιανική ονομασία της πόλης προέκυψε η σημερινή ονομασία Μπίτολα - Bitola (Битола), που προέρχεται από την παλιά σλαβική λέξη Obitel που θα πει Μοναστήρι. Στα βυζαντινά χρόνια αναφέρεται ως Βουτέλιον και Βιτώλια. Επί Οθωμανικής Κυριαρχίας το Μοναστήρι αποτελούσε Βιλαέτι (Περιφέρεια) με τρεις επαρχίες (καζάδες): Μοναστηρίου, Κορυτσάς και Σερβίων.


Ο Θυρεός της πόλης με την σχετική δόση αρχαιοπληξίας
και κλοπής ξένων συμβόλων (αρχαιοελληνικός μαίανδρος)

Σύμφωνα με απογραφή του πληθυσμού που δημοσιεύθηκε το 1908, στην επαρχία Μοναστηρίου καταγράφηκαν 70.000 ορθόδοξοι Έλληνες (από τους οποίους οι μισοί περίπου διέμεναν στην πόλη), 126.000 Σχισματικοί (βουλγαρίζοντες), 2990 Βλάχοι ρουμανίζοντες, 15.000 Σλάβοι σερβίζοντες, 80.000 Μουσουλμάνοι και 4.200 Εβραίοι. (Σ.Α. Γυαλίστρα, Οι πληθυσμοί της Μακεδονίας προ του 1912, Αθήνα 1960).
Ο Μοναστηριώτης συγγραφέας αγωνιστής της Μακεδονίας Γεώργιος Μόδης, σε διάλεξή του το 1962 με θέμα «Η Μακεδονία μας και η μακεδονική μειονότης» θα τονίσει:
«Το Μοναστήρι είχε ελληνικά σχολεία, πρωτού δημιουργηθούν τα βαλκανικά κράτη, τρεις Μοναστηριώτες φοιτηταί έπεσαν στην μάχη Βαφέ της Κρήτης το 1866, η Ελληνική Κοινότητα ίδρυσε το Νοσοκομείον «Ευαγγελισμός» ήδη το 1828 και το ανήγειρε εκ θεμελίων μεγαλοπρεπέστατον το 1900 με δαπάνην πολλών χιλιάδων λιρών των αδελφών Δημητρίου και διατηρούσε μέχρι το 1912 Γυμνάσιον, Παρθεναγωγείον, Διδασκαλείον, θερινόν και χειμερινόν Γυμναστήριον και άλλα 20 σχολεία, στεγασμένα όλα εις ιδιόκτητα κοινοτικά μέγαρα.
»Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, είχε το μοναδικόν προνόμιον να εκδίδει «καϋμέδες» μικρά χαρτονομίσματα. Εις όλα όμως εκείνα τα σχολεία διδάσκεται σήμερα άλλη γλώσσα!…
Κι ο περήφανος Μοναστηριώτης θα συμπληρώσει:
«Μέσα στο Μοναστήρι διεξήχθη τότε σκληρός ελληνοβουλγαρικός πόλεμος. Πολλαί δωδεκάδες έβαψαν με το αίμα των τα καλντερίμια του. Οι Έλληνες τα τελευταία χρόνια υπερίσχυσαν. Ήτα το ζωηρότερο εθνικό προπύργιο, το οποίο περιέβαλλε με θερμήν στοργήν και θαυμασμό όλος ο Ελληνισμός. Είχε και Έλληνα Βουλευτήν στη Τουρκική Βουλή, τον Τραϊανό Νάλη και εις τας δύο περιόδους».
Άλλοι γνωστοί Έλληνες που διέπρεψαν στο Μοναστήρι ήταν οι αδελφοί Μανάκια. Ο Γιαννάκης και ο Μίλτος από τον οικισμό Αβδέλλα των Γρεβενών. Ήταν φωτογράφοι και οι πρώτοι κινηματογραφιστές των Βαλκανίων. Άνοιξαν φωτογραφείο στα Γιάννενα αλλά έφυγαν για το Μοναστήρι στα 1904. Τα δύο αδέλφια αργότερα θα χωρίσουν λόγω πολιτικών ιδεολογιών. Αργότερα ο πρώτος θα εγκατασταθεί στη Θεσσαλονίκη όπου και θα πεθάνει και ο δεύτερος θα παραμείνει στο Μοναστήρι μέχρι το τέλος της ζωής του. Σήμερα οι σλάβοι του Μοναστηρίου, θεωρούν το Μίλτο ως ‘Μακεδόνα’ και τιμούν με ετήσιες γιορτές κινηματογράφου τη μνήμη του.
Να σημειωθεί επίσης ότι κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων ο τότε βασιλιάς Κωνσταντίνος είχε τη βούληση να κατευθυνθεί ο Ελληνικός στρατός προς το Μοναστήρι και όχι προς τη Θεσσαλονίκη...
Τελικά όμως επικράτησε η γνώμη του Ελευθέριου Βενιζέλου για κατεύθυνση του Ελληνικού στρατού προς τη νύφη του Θερμαϊκού...

Το παλιό ελληνικό ρολόϊ της πόλης, όπου στο επάνω μέρος  του αναγράφεται η φράση του Ηρακλείτου: ''ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΡΕΙ''


ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ (ΒΙΤΩΛΙΑ) ΣΗΜΕΡΑ
Το Μοναστήρι σήμερα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Δημοκρατίας της Βαρδάρσκας. Είναι μάλιστα ένας απο τους δημοφιλέστερους τουριστικούς προορισμούς της γειτονικής μας χώρας.
Όλα τα περίφημα Ελληνικά νεοκλασσικά της πόλης είναι ανακαινισμένα και σε άριστη κατάσταση δίνοντας και πάλι στην πόλη την παλιά της αίγλη... 
Η ειρωνία μάλιστα είναι ότι ακόμα και τα γραφεία του σωβινιστικού κυβερνώντος κόμματος του μισελληνικού VMRO, στεγάζονται σε ένα νεοκλασσικό δωρικού ρυθμού που θυμίζει Παρθενώνα!
Παρ' όλο που την πόλη την επισκέπτονται πολλοί Έλληνες ως τουρίστες πλεον, οι προκλήσεις των γειτόνων μας δεν σταματάν εδώ. Πριν λίγους μήνες ο δήμος Βιτωλίων ανήγειρε άγαλμα του Φιλίππου του Β', το οποίο δείχνει προς το Νότο!
Μέχρι τις αρχές του προηγούμενου αιώνα το Μοναστήρι ήταν μια απο τις πιο πολυπληθέστερες Ελληνικές πόλεις των Βαλκανίων με πληθυσμό 40.000 συμπατριώτες μας...
Και σήμερα δυστυχώς σε αυτή την πόλη οι Σλαβοβαρδάριοι τολμούν με θράσος να επιδεικνύουν τις άρρωστες και ανιστόριτες διεκδικήσεις τους...
Όμως ο καιρός... έχει γυρίσματα...

Μεγάλο μέρος του παραπάνω κειμένου μεταφέρθηκε από την ιστοσελίδα http://www.el-democracy.blogspot.com/ αφού διορθώθηκαν λάθη, αβλεψίες και ανακρίβειες και συμπληρώθηκε με περισσότερες πληροφορίες. 



Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

Το ΝΑΤΟ για τα Σκόπια


Το ΝΑΤΟ για τα Σκόπια

Ιωάννης Παρίσης Υποστράτηγος ε.α. 
Διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων

Σε προηγούμενο δημοσίευμά μας (Η Σύνοδος του ΝΑΤΟ, η Μέρκελ, τα Σκόπια και οι ιστοσελίδες των… «Σοκ») αναφερόμενοι στην Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Ουαλία (4-5 Σεπτεμβρίου 2014) γράφαμε ότι: (α) δεν πρόκειται να γίνει συζήτηση για διεύρυνση-ένταξη νέων μελών και (β) η θέση της Συμμαχίας σε σχέση με την FYROM, παραμένει η ίδια όπως είχε εκφραστεί στο Βουκουρέστι το 2008, μετά το “ΟΧΙ” του τότε πρωθυπουργού της Ελλάδας Κ. Καραμανλή.

Πολλά, εκτός πραγματικότητος, γράφτηκαν και ακούσθηκαν για το θέμα. Ειπώθηκε ότι στη Σύνοδο θα τεθεί από τη Μέρκελ ζήτημα ένταξης των Σκοπίων, ότι το ΝΑΤΟ “αναγνώρισε επισήμως” (sic) τα Σκόπια ως “Μακεδονία”. Κάποιοι (όψιμοι “μακεδονομάχοι”) σήκωσαν τη σημαία της αντίστασης, μιλώντας για… “προδοσία”.

Μπορεί, φυσικά, όλα αυτά να ανήκουν στη σφαίρα της φαιδρότητας όμως παρασύρουν πολλούς που, είτε λόγω ελλιπούς ενημερώσεως είτε λόγω φανατισμού, είναι έτοιμοι να πιστέψουν οτιδήποτε ικανοποιεί αυτόν τον φανατισμό, ας είναι και ψέμα!

Ήδη, μετά την Σύνοδο Κορυφής έχουμε και την σχετική με τα Σκόπια διατύπωση στα συμπεράσματα της Συνόδου, η οποία ήταν αναμενόμενη και χωρίς εκπλήξεις, αφού επαναλαμβάνεται η πάγια από το 2008 (Σύνοδος Βουκουρεστίου) και μετά διατύπωση ότι η χώρα αυτή θα λάβει πρόσκληση για ένταξη στο ΝΑΤΟ μόλις επιτευχθεί αμοιβαία αποδεκτή λύση στο ζήτημα της ονομασίας.

«Επαναλαμβάνουμε αυτά που είχαμε συμφωνήσει στη Σύνοδο Κορυφής του Βουκουρεστίου το 2008, όπως πράξαμε και στις επόμενες Συνόδους, να επιδοθεί πρόσκληση στην πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας για ένταξη στη Συμμαχία αμέσως μόλις επιτευχθεί αμοιβαία αποδεκτή λύση στο ζήτημα της ονομασίας στο πλαίσιο του ΟΗΕ και καλούμε να εντατικοποιηθούν οι προσπάθειες προς την κατεύθυνση αυτή. Η ταχύτερη λύση, συνοδευόμενη από ένταξη, θα συμβάλει στην ασφάλεια και τη σταθερότητα στην περιοχή».

Παραθέτω πλήρη την παράγραφο 26 του πρωτοτύπου κειμένου. Αξίζει να προσεχθεί από κάποιους η ονομασία του κράτους των Σκοπίων που χρησιμοποιείται στο κείμενο, μήπως και… ηρεμήσουν:

“We reiterate the agreement at our 2008 Bucharest Summit, as we did at subsequent Summits, to extend an invitation to the former Yugoslav Republic of Macedonia to join the Alliance as soon as a mutually acceptable solution to the name issue has been reached within the framework of the UN, and strongly urge intensified efforts towards that end.  An early solution, and subsequent membership, will contribute to security and stability in the region.  We encourage the negotiations to be pursued without further delay and expect them to be concluded as soon as possible.  We welcome, and continue to support, the ongoing reform efforts in the former Yugoslav Republic of Macedonia, and encourage continued implementation.  We also encourage its efforts to further build a multi-ethnic society.  We appreciate the former Yugoslav Republic of Macedonia’s substantial contributions to our operations, as well as its active role in regional cooperation activities.  We value the former Yugoslav Republic of Macedonia’s long-standing commitment to the NATO accession process.”

Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2014

Σκόπια: Πανικός από την επερχόμενη απόσχιση των αλβανόφωνων


Οι αλβανόφωνοι των Σκοπίων ετοιμάζονται 
για την ανακήρυξη της "Δημοκρατίας της Ιλλυρίδος"

Ζητούν Συνομοσπονδία με Σλάβους – Δημιουργία αλβανικού στρατού

Σεπτέμβριος 8, 2014

Την περασμένη εβδομάδα στο νοτιοσλαβικό κράτος των Σκοπίων, ανακοινώθηκε, δημόσια, η προκήρυξη της λεγόμενης «Δημοκρατίας της Ιλλυρίδας» ή στα αλβανικά «Ilirida Republik», έτσι ώστε η γεωγραφική περιοχή που κατοικείται από Αλβανούς να έχει αυτήν την ονομασία.
Στην προκήρυξη αναφέρεται:

Ενημερώνουμε την αλβανική και διεθνή κοινή γνώμη, συμπεριλαμβανομένης της Δημοκρατίας του Κοσσόβου- RKS, την κυβέρνηση της Αλβανίας και όλες τις πρεσβείες των φιλικών χωρών προς το Κοσσυφοπέδιο και την Αλβανία ότι σύντομα οι Αλβανοί στην Ιλλυρίδα από την κυβέρνησή τους θα ανακοινώσουν εκτάκτως τη Δημοκρατία της Ιλλυρίδας, στο όνομα της ένωσης της συνομοσπονδίας Ιλλυρίδας-Σκοπίων. Το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση είναι εγγυημένο από τον Ατλαντικό Χάρτη του 1941, της Χάρτας της Κοινωνίας των Εθνών του 1948, την απόφαση του ψηφίσματος των Ηνωμένων Εθνών του 1945 (κλπ, κλπ.)

Και πιο κάτω:

Η αίτησή μας βασίζεται στον πληθυσμιακό αριθμό των Αλβανών στην FYROM που καλύπτει το 40% του συνόλου του πληθυσμού του κράτους. Η απόφαση είναι από το συνέδριό μας και θα κοινοποιηθεί στις ΗΠΑ, CIA, Επιτροπή Γερουσίας των ΗΠΑ, στις Βρυξέλλες κ.α.
Η ‘Δημοκρατία της Ιλλυρίδας’ θα είναι ένας παράγοντας σταθερότητας στα Βαλκάνια και στην ΕΕ, γιατί δεν παραβιάζει ή αγγίζει τα εξωτερικά σύνορα και έχει στόχο τη δημιουργία μιας συνομοσπονδίας μεταξύ των δύο δημοκρατιών της Ιλλυρίδας και των Σκοπίων, που θα εγγυάται το δημοκρατικό πολίτευμα, την ισότητα μεταξύ των μειονοτήτων, βάσει του διεθνούς δικαίου. 

Στρατός της Ιλλυρίδας
Σύμφωνα με το συνέδριο της Ιλλυρίδας, η ‘δημοκρατία’ θα έχει περιορισμένη στρατιωτική δύναμη με συμβατικά όπλα και την εθνική φρουρά (Φρουρά της Δημοκρατίας της Ιλλυρίδας), ώστε να ανταποκρίνεται σε καταστάσεις και προκλήσεις εναντίον όλων εκείνων που θα παραβιάζουν τη δημοκρατική τάξη και θα απειλούν τον πληθυσμό της Δημοκρατίας της Ιλλυρίδας.

Το κείμενο υπογράφεται από τον διοικητή της Φρουράς της Δημοκρατίας της Ιλλυρίδας, Hamdi Ndrecaj-Panteri, όπως σημειώνει η αλβανική «Λάιμ Πρες».




Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014

INCANTADAS (μαγεμμένες): Τα Ελγίνεια της Θεσσαλονίκης

1753 ο Βρετανός ζωγράφος Stuart μαζί με τον αρχιτέκτονα Revett
 επισκέπτονται το σπίτι, όπου βρίσκονταν τα «είδωλα», 
με τη μεσολάβηση του Βρετανού προξένου.


Πολλές αναφορές έγιναν αυτές τις μέρες στις "Μαγεμένες", τις καρυάτιδες της Θεσσαλονίκης, με την ευκαιρία των ευρημάτων της Αμφίπολης. Το άρθρο που ακολουθεί, του αείμνηστου ιστορικού Απόστολου Βακαλόπουλου είναι αρκούντως κατατοπιστικό. Υπενθυμίζουμε ότι ο Απόστολος Βακαλόπουλος (Βόλος, 1909 – Θεσσαλονίκη, 2000) ήταν ιστορικός συγγραφέας και πανεπιστημιακός. Ειδικεύτηκε στην υστεροβυζαντινή και νεοελληνική ιστορία και εργάσθηκε αρχικά ως καθηγητής στη Μέση εκπαίδευση κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930. Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1939), Υφηγητής της Ιστορίας της Νεωτέρας Ελλάδος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1943) και καθηγητής από το 1951 μέχρι την συνταξιοδότησή του το 1974. Οι επιστημονικές του εργασίες, μικρές και μεγάλες, δημοσιευμένες αυτοτελώς σε διάφορα ελληνικά και ξένα περιοδικά φτάνουν τις 242, ξεκινώντας από το 1935.
Το κείμενο που ακολουθεί είναι από το βιβλίο του: «ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΑ ΜΕΛΕΤΗΜΑΤΑ δημοσιευμένα μεταξὺ 1981-1990», ἐκδ. ΒΑΝΙΑΣ, Θεσσαλονίκη 1991, σελ. 50-57.
ΔΕΕ

Incantadas της Θεσσαλονίκης:
ΕΝΑΣ ΓΑΛΛΟΣ ΕΛΓΙΝ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ (1864)
του Απόστολου Βακαλόπουλου*

Παρά τη συνεχή δημοσίευση νέων ειδήσεων για την ιστορία της Θεσσαλονίκης κατά τη διαχρονική της περίοδο τόσον από αρχαιολόγους, όσο και ιστορικούς, διαλανθάνουν εντούτοις την προσοχή μας ορισμένες μαρτυρίες που βρίσκονται σποραδικά σε ορισμένα περιηγητικά βιβλία, που δεν αναφέρονται άμεσα σ’ αυτήν, αλλά σε άλλους τόπους.
Ο ερευνητής πρέπει να έχει την υπομονή ν’ αναζητήσει, έστω και αν πρόκειται να χάσει πολύτιμο χρόνο, τις διάσπαρτες αυτές μαρτυρίες, να τις συλλέξει και να τις συνθέσει σ’ ένα ομοιόμορφο ιστορικό σύνολο συγκρίνοντάς τις με άλλες γνωστές πληροφορίες.
Αυτές τις σκέψεις κάνει κανείς, όταν διαβάζει στο βιβλίο του Emm. Miller, Le mont Athos. Vatopedi. L’ile de Thasos, Paris 1889, σ. 336-366 —τις εντυπώσεις του—σε επιστολές προς τη γυναίκα του καταγραμμένες από τη σύντομη παραμονή του στην πόλη του Θερμαϊκού.
Ο κύριος σκοπός του δεν είναι να περιγράψει τη Θεσσαλονίκη και να δώσει πληροφορίες για τους κατοίκους της, αλλά—με την πρόθυμη συγκατάθεση του σουλτάνου, καθώς και του πασά της πόλης—ν’ αρπάξει ένα ωραίο αρχαίο μνημείο, τις λεγόμενες κατά το καστιλιάνικο ιδίωμα των Ισπανοεβραίων Incantadas (Μαγεμένες) ή τα λεγόμενα από τους Έλληνες «Είδωλα», δηλαδή να μιμηθεί την πράξη που πριν 64 χρόνια είχε κάνει στην Αθήνα ο γνωστός λόρδος Θωμάς Brice, κόμης Elgin, αφαιρώντας από το Ερέχθειο ορισμένα μάρμαρα και κόρες.
Και ενώ για την επιστροφή των Ελγίνειων μαρμάρων έγινε και γίνεται μεγάλος θόρυβος, αγνοήθηκε τελείως το ίδιο πράγμα για το μνημείο Incantadas της Θεσσαλονίκης, που υψωνόταν άλλοτε στον χώρο της αρχαίας αγοράς της.
Ο Miller, γνωστός για τις αρχαιολογικές και ιστορικές του έρευνες στη Θάσο και την αρπαγή ορισμένων μαρμάρων, οσμίζεται νέα λεία, πλουσιότερη, όταν μαθαίνει κατά το τέλος Σεπτεμβρίου αρχές Οκτωβρίου 1864, παραμονές της αναχώρησής του από τη Θάσο για τη Θεσσαλονίκη, ότι στην πόλη αυτή είχαν αρχίσει να κατεδαφίζουν τα τείχη της.
Αναταράζεται με την ιδέα ότι πολλά θα μπορούσε να βρει μέσα στα χαλάσματα (σ. 320-321). Στις 10 Οκτωβρίου γράφει χαρούμενος στη γυναίκα του στο Παρίσι ότι ο μεγάλος βεζίρης Φουάτ πασάς του ανακοινώνει με τηλεγράφημα ότι ο σουλτάνος του επιτρέπει ν’ αφαιρέσει και να πάρει μαζί του στο Παρίσι τις οκτώ μορφές των Incantadas της Θεσσαλονίκης, που τόσο πολύ τις επιθυμούσε.
Και της γράφει κατά λέξη
«Ο εβραϊκός και ο ελληνικός πληθυσμός της Θεσσαλονίκης θα εκμανεί, όταν μάθει ότι θα του πάρουν αυτά τα αγάλματα. Θα θυμάστε τη γελοία ιστορία του περασμένου χρόνου μ’ εκείνο τον θεό Πάνα. Θα πρέπει ο πασάς να στείλει στρατιωτική δύναμη, γιατί όσο και αν είμαστε εχέμυθοι, το νέο θα διαδοθεί πολύ γρήγορα. Τώρα που η τουρκική κυβέρνηση έχει δώσει τον λόγο της, δεν θα ξαναρχόταν πάλι το ζήτημα αυτό και θα είναι ανάγκη να το τελειώσουν. Βιάζομαι να βρεθώ στη Θεσσαλονίκη, για να επιστατήσω σε όλ’ αυτά. Δυστυχώς δεν μπορώ να είμαι παντού, και έχω εδώ ακόμη δουλειά, αν και έχουμε κιόλας δουλέψει πολύ»
Ο Miller έρχεται με γαλλικό πολεμικό στη Θεσσαλονίκη στις 30 Οκτωβρίου 1864 προερχόμενος από τη Θάσο. Δεν προσορμίζεται στο γνωστό από την αρχαιότητα λιμάνι της, αλλά στην περιοχή των Μύλων του Αλλατίνι, γιατί εκεί σκόπευαν να μεταφέρουν κρυφά τα γλυπτά των Incantadas, ώστε να μην αντιληφθεί ο λαός ότι επρόκειτο να τα φυγαδεύσουν στο εξωτερικό, όπως άλλωστε τον είχε συμβουλεύσει ο πρόξενος της Γαλλίας Pontcharra.
Ήταν Σάββατο, ημέρα αργίας για τους Εβραίους, και η πόλη—κυρίως το εμπορικό τμήμα της—ήταν νεκρή, όπως αυτό γνώρισαν όλοι όσοι είχαν επισκεφθεί τη Θεσσαλονίκη πριν από τη μεγάλη πυρκαϊά του 1917.
Ο πρόξενος όμως και το προσωπικό του προξενείου είχαν πάγει να γευματίσουν στην εξοχή, ίσως στο γνωστό θέρετρο των Ευρωπαίων στο Ρετζίκι. Εκεί πήγε προς συνάντησή του ο Miller, τον βρήκε και γύρισε μαζί του στο προξενείο, όπου έμαθε ότι είχε έλθει τηλεγράφημα από το Παρίσι που του παράγγελνε να ξεσηκώσει όχι μόνο μερικά γλυπτά, αλλά όλο το μνημείο, εντολή απραγματοποίητη, γιατί το πλοίο του δεν είχε τα απαραίτητα μηχανικά μέσα για να σηκώσει μάρμαρα 5-6.000 κιλών. Επομένως έπρεπε ν’ αγκυροβολήσει στο λιμάνι.
Το σχέδιο όμως της αρπαγής του αρχαίου μνημείου είχε διαρρεύσει στην πόλη και μερικά πρόσωπα είχαν κιόλας εκδηλώσει τις ανησυχίες τους. Το ίδιο πρωί ο Miller έσπευσε να επισκεφθεί τον πασά, που τον βρήκε, όπως πάντοτε, γοητευτικό και πρόθυμο να τον εξυπηρετήσει. Και πραγματικά ο πασάς, επιθυμώντας να φανεί καλός στους Γάλλους και να εξασφαλίσει ένα παράσημο για τις εκδουλεύσεις του προς τη Γαλλία (σ. 178-179), του υποσχέθηκε να του διαθέσει μεταφορείς στρατιώτες, κάρα κ.λπ. Του χάρισε επιπλέον και ένα αρχαίο αγγείο (σ. 336-338).
Την άλλη μέρα, 1 Νοεμβρίου, επειδή ήταν μέρα των Αγίων Πάντων (Toussaint), ο Miller δεν προχώρησε στην πραγματοποίηση των σχεδίων του. Ο πληθυσμός όμως βρισκόταν σε αναβρασμό εξαιτίας της μελετώμενης αρπαγής του μνημείου, που παρουσίαζε πολλές βλάβες, οφειλόμενες, κατά τον Miller, στους γενιτσάρους, αλλά και στους κατοίκους (!) που διασκέδαζαν πυροβολώντας ψηλά στις γυναικείες μορφές. Έπειτα και ο Εβραίος ιδιοκτήτης του σπιτιού, μέσα στην αυλή του οποίου βρισκόταν το μνημείο, έσπαζε από καιρό σε καιρό κομμάτια από τα μάρμαρα και τα πουλούσε στους τουρίστες. Ο Miller, για ν’ αρχίσει την άλλη μέρα απερίσπαστος τις «εργασίες» του, σκέφθηκε ν’ απομονώσει το μνημείο με ένα κορδόνι, να βάλει ζαπτιέδες (χωροφύλακες) μέσα στο σπίτι, για να εμποδίσουν τον ιδιοκτήτη από νέες καταστροφές και με στρατιώτες να απαγορεύσει την κυκλοφορία στον δρόμο όπου θα «εργάζονταν» (σ. 338). Τη Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου, άρχισαν οι εργασίες απαγωγής του μνημείου, στις οποίες παραβρέθηκε και ο ίδιος ο πασάς, η παρουσία του οποίου και μόνο διασκόρπισε το πλήθος των περιέργων και «κακόβουλων»!
Από τη στιγμή αυτή ο αναβρασμός μεγάλωνε φοβερά μέσα στην πόλη: «κακολογίες, γράφει ο Miller, κουτσομπολιά, φλυαρίες και απίστευτοι παραλογισμοί. Όλοι οι ξένοι πρόξενοι τηλεγραφούσαν στην Κωνσταντινούπολη, για ν’ αποτρέψουν την αρπαγή των αγαλμάτων» (σ. 339-340).
Διάφορα όμως εμπόδια, όπως η έλλειψη μεγάλου βαρούλκου και άλλων τεχνικών οργάνων για την αποκαθήλωση των διάφορων κομματιών του μνημείου, η ανάγκη έπειτα να προμηθευτούν μεγάλες βοδάμαξες για τη μεταφορά των αρχαίων και άλλες δυσκολίες, ανάγκασαν τον Miller ν’ αναβάλει για την 4η Νοεμβρίου την εξακολούθηση του ληστρικού του έργου.
Και πραγματικά τη μέρα εκείνη άρχισε—με την παρουσία του κυβερνήτη του γαλλικού πολεμικού και με την εργασία των ναυτών του πλοίου—ν’ αποσπά μεθοδικά ένα-ένα τα διάφορα κομμάτια του μνημείου, ενώ Τούρκοι στρατιώτες με μπαστουνόξυλα απομάκρυναν τους περίεργους, που συνωθούνταν εκεί γύρω και παρακολουθούσαν με ενδιαφέρον και συγκίνηση το θέαμα.
Ο Miller, ο νέος Έλγιν, είναι σχολαστικά διεξοδικός στην περιγραφή των εργασιών για την απόσπαση των αναγλύφων, των αγαλμάτων και των διαφόρων αρχιτεκτονικών μελών του μνημείου. Μιλεί επίσης για ορισμένα ατυχήματα κατά την αποκαθήλωσή τους, όπως έγινε και με τα γλυπτά της Ακρόπολης, καθώς και για τη συρροή των περιέργων, ιδίως των Εβραίων, στις 5 Νοεμβρίου, Σάββατο, ημέρα αργίας τους.
Σχετικά γράφει την επαύριο τα εξής ενδιαφέροντα που δείχνουν τον πλούτο των αρχαιοτήτων του υπήρχε στη Θεσσαλονίκη ως τα μέσα του 19ου αι., το ενδιαφέρον του λαού της γι’ αυτές, αλλά και την αδιαφορία των τουρκικών αρχών για την αρπαγή και εξαγωγή τους, στην οποία μάλιστα βοηθούσαν και οι ίδιοι.
“Δεν μπορείτε να φανταστείτε το φράξιμο των δρόμων που οδηγούσαν στο θέατρο των έργων μας. Δεν υπήρχε τρόπος να περάσεις. Αποτελεί τώρα ένα θέαμα, στο οποίο όλος ο κόσμος θέλει να παραστεί. Χτες η κυρία Pontcharra και πλήθος άλλων γυναικών ήλθαν για να ιδούν πώς θα κατεβάζαμε το δεύτερο μαρμάρινο κομμάτι και τη δεύτερη ομάδα αγαλμάτων. Δεν μένει ακόμη παρά ένα κομμάτι του μεγάλου επιστυλίου και δυο τμήματα των γυναικείων μορφών. Για να αναγκάσουμε τους Εβραίους ν’ αποτραβηχτούν, που ήταν ντυμένοι με τις ωραίες φορεσιές τους, καταφύγαμε σε κουβάδες με νερό, μολαταύτα αρκέστηκαν να βγάλουν τα σκουφιά ή τις καλύπτρες τους και να βάλουν ένα μαντήλι στο κεφάλι τους.
Την προσεχή εβδομάδα θα φέρουμε από το πλοίο την πυροσβεστική αντλία, και καθώς υπάρχει ένα πηγάδι στο σπίτι του ιδιοκτήτη των Incantadas θα καταβρέξουμε τους ενοχλητικούς θεατές με ένα τρόπο, ώστε να τους αφαιρέσουμε την όρεξη για το θέαμα. Τώρα βρίσκομαι σε αβεβαιότητα. Μολονότι έγραψα στο Παρίσι ότι είναι αδύνατο να ξεσηκώσουμε όλο το μνημείο, επειδή δεν έχουμε τα αναγκαία μηχανήματα, εντούτοις θα κάνω μια δοκιμή. Από αύριο θα ιδώ, αν υπάρχει τρόπος να πριονίσω τον θριγκό, επάνω στον οποίο τοποθετούν τα αγάλματα και ο οποίος αποτελείται από φοβερούς όγκους. Αφού όμως έκανα τόσες θυσίες, θα προχωρήσω ως τα άκρα…
Αλλιώς δεν θα πάρω παρά μόνο τα αγάλματα και ελπίζω να τελειώσω το προσεχές Σάββατο. Επομένως θα μπορέσω να ξεκινήσω για τη Γαλλία την προσεχή Τρίτη. Αλλά μην υπολογίζετε πολύ σ’ αυτό. Από παντού μου προτείνουν να μου πουλήσουν αρχαιότητες, ανάγλυφα, αγάλματα κ.λπ. Μπορεί να ιδεί κανείς σαρκοφάγους, ν’ αντιγράψει επιγραφές. Υπάρχει στη Θεσσαλονίκη ένα μεγάλο θριαμβικό τόξο του Κωνσταντίνου (σ.σ. εννοεί του Γαλερίου), με μεγάλα τούβλα, με αρκετά περίεργα ανάγλυφα. Όλος ο κόσμος φαντάζεται ότι θ’ αρπάξω και αυτό το θριαμβικό τόξο. Ο πασάς είναι πράγματι θαυμάσιος για την αφοσίωση που μου δείχνει. Δεν έχω παρά να του πω μια λέξη, και αμέσως μου στέλνει βοδάμαξες».
Γι αυτό και ο Miller λυπάται πολύ, όταν μαθαίνει ότι ο πασάς πρόκειται να εγκαταλείψει τη θέση του, έστω και αν ακόμη η είδηση αυτή δεν είναι επίσημη. Πάντως θεωρείται σχεδόν βέβαιη (σ. 342-343).
Το βράδυ της ίδιας μέρας πηγαίνει στο νεοκτισμένο θέατρο για να ιδεί την παράσταση ενός καλού σχετικά ιταλικού θιάσου. Η αίθουσα είναι πράγματι ωραία για τη Θεσσαλονίκη. Οι επίσημοι διακοσμούν και επιπλώνουν μόνοι τους τα θεωρεία τους, όπως το νιώθουν. Εκείνη μάλιστα τη μέρα ο πρόξενος της Ρωσίας είχε φέρει τις πολυθρόνες και τα καθίσματα (σ. 344).
Ποιο είναι το θέατρο αυτό; Νομίζω πως δεν σφάλλει κανείς, αν το ταυτίσει με το θαυμάσιο θέατρο του κήπου του Λευκού Πύργου, που κατεδαφίστηκε λίγο μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και αντικαταστάθηκε από το άχαρο και εγκαταλειμμένο σήμερα «Βασιλικό Θέατρο».
Τα πολεοδομικά εγκλήματα δεν έπαψαν ως τις μέρες μας.
Στις 12 Νοεμβρίου έχουν αποκαθηλωθεί και τα τελευταία αγάλματα. Οι Τούρκοι λυσσομανούν και μάταια περιμένουν πάντοτε κάποια ακυρωτική διαταγή από την Κωνσταντινούπολη. Η μεταφορά των αρχαίων ως το λιμάνι με τις βοδάμαξες συναντούσε δυσκολίες, γιατί οι δρόμοι της Θεσσαλονίκης ήταν πάρα πολύ στενοί και παρουσίαζαν γωνίες που ήταν δύσκολο να τις παρακάμψει κανείς.
Επίσης το λιθόστρωτο ήταν κακοστρωμένο και γεμάτο λακκούβες. Και να σκεφθεί κανείς ότι με τα κάρα των 8 βοδιών θα έπρεπε να περάσει κανείς όλα τα παζάρια και ν’ αποφύγει γωνιακά μαγαζιά και δρόμους ακάθαρτους που δεν τους σκούπιζαν, δρόμους γεμάτους ψοφίμια που σάπιζαν. Τελικά —έστω και με πολλούς κόπους και αγωνίες—οι αρχαιότητες φθάνουν στο λιμάνι.
Ο Miller, κατανοώντας τις δυσκολίες από την έλλειψη των διάφορων τεχνικών μέσων, επικαλείται τη βοήθεια και συμπαράσταση του Γάλλου ναυάρχου d’Aboville, διοικητή της ναυτικής μοίρας της αγκυροβολημένης στον Πειραιά, για την αποστολή των αναγκαίων μηχανημάτων. Και αυτός του στέλνει το πολεμικό «La Mouette» και του θέτει στη διάθεσή του όχι μόνο τα απαιτούμενα όργανα αλλά και τους άνδρες ακόμη του πληρώματος.
Έτσι ο Miller κατορθώνει με βοδάμαξες συρόμενες από 4 ζευγάρια βοδιών και με μεγάλους κόπους να φορτώσει στο πολεμικό και τα πιο μεγάλα ακόμη μάρμαρα, τα αγάλματα, τους στυλοβάτες και τα επιστύλια. Η επιμονή του να τελειώσει με το θέμα της αρπαγής του μνημείου κάνει το μυαλό του και τη φαντασία του να βρίσκεται σε τέτοια εγρήγορση, ώστε να μένει άυπνος πολλές ώρες τη νύχτα, για να βρει τους τρόπους ν’ αντιμετωπίσει τα διάφορα προβλήματα που του παρουσιάζονταν. Και έτσι παρατείνει για εβδομάδες ακόμη την παραμονή του στη Θεσσαλονίκη, παρά την έντονη επιθυμία του να γυρίσει πίσω στη Γαλλία και στην οικογένειά του. Παρηγορείται όμως με τη σκέψη ότι δεν υπάρχει στο Παρίσι ένα αρχαίο ελληνικό μνημείο με παρόμοιες διαστάσεις. Θεωρεί το μνημείο σημαντικό, αλλά δεν μπορεί να ερμηνεύσει τον προορισμό του, δηλαδή ποιο σκοπό εξυπηρετούσε.
Η κακοκαιρία και οι συνεχείς βροχές κατά τον Νοέμβριο τον εμπόδιζαν να κάνει ανασκαφές στον τόπο των Incantadas. Καθώς μένει αδρανής τέτοιες μέρες, διάφοροι Θεσσαλονικείς τον οδηγούν να ιδεί αρχαιότητες πότε εδώ και πότε εκεί, αλλά του ζητούν πολλά χρήματα, ενώ τα προσφερόμενα αντικείμενα δεν τα βρίσκει σημαντικά. Για ένα όμως πραγματικά ωραίο, ακέραιο αγαλμα, που το κατέχει ένας Τούρκος, του ζητούν ένα μυθώδες ποσό. Επίσης ο πρόξενος της Ρωσίας του παρουσιάζει καμιά δεκαπενταριά χειρόγραφα ενός υπαλλήλου του, αλλά είναι όλα θεολογικά και δεν τον ενδιαφέρουν.
Ο Miller στις επόμενες μέρες, μέσα στον Δεκέμβριο εξακολουθεί τις εργασίες μεταφοράς των μαρμάρινων κομματιών και ενός κιονοκράνου. Επίσης προσπαθεί να μεταφέρει στο γαλλικό πολεμικό 4 πελώρια μάρμαρα. Και αν δεν τα καταφέρει, λέγει, θα τα εγκαταλείψει προς όφελος της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου, που βρίσκεται εκεί κοντά.
Η λεπτομέρεια αυτή μας ρίχνει κάποιο φως για τη λύση του προβλήματος της θέσης των Incantadas. Πρέπει δηλαδή να υψώνονταν κοντά στην παραπάνω εκκλησία, η οποία μετά την πυρκαϊά του 1917 αντικαταστάθηκε με το νέο τωρινό κτίσμα. Ίσως οι Incantadas ήταν πιο κοντά στη γνωστή εξέδρα της Εγνατίας. Άραγε τα δύο αυτά μνημεία βρίσκονταν μεταξύ τους σε κάποια λειτουργική σχέση;
Τις τελευταίες μέρες, αρχές Δεκεμβρίου, που ο Miller μεταφέρει, με τη συγκατάθεση του πασά, τα τελευταία κομμάτια, μαθαίνει ότι στις υπώρειες του Ολύμπου, στην άκρη της θάλασσας, στο Κίτρος, έχουν βρεθεί αρχαιότητες (σ. 344-366).
Είναι άραγε τα λείψανα της Πύδνας ή του Δίου ή κάποιου άλλου αρχαίου οικισμού, στον οποίο τώρα τελευταία ανακαλύφθηκαν αρχαιότητες;

Οι "μαγεμένες" στο Λούβρο



Αρχαία Μακεδονία

Αρχαία Μακεδονία