Σάββατο, 20 Ιουνίου 2015

Εκδηλώσεις Συλλόγων ΠΟΠΣΜ


Ο Σύλλογος «Βιβλιόφιλοι Έδεσσας» σε συνεργασία με τον Δήμο Έδεσσας

σας προσκαλεί

την Δευτέρα 22 Ιουνίου 2015 και ώρα 8.00 μμ

στην Αίθουσα Εκθέσεων του Δήμου
(Κτήριο ΧΓιάννη – Καταρρακτάκια)

στα εγκαίνια της έκθεσης φωτογραφίας
με θέμα: «Ανθεστήρια Έδεσσας»

Στην εκδήλωση θα προβληθούν αποσπάσματα από τα «επίκαιρα» της εποχής και ταινία μικρού μήκους με θέμα τα Ανθεστήρια.

Η έκθεση θα είναι ανοικτή μέχρι το Σάββατο 27/6 με ώρες λειτουργίας: Πρωί 11.00΄ - 13.00΄ και Απόγευμα 19.00΄ 21.00΄ 


Κυριακή, 14 Ιουνίου 2015

4ο αντάμωμα ελληνικών παραδόσεων στην Έδεσσα


4ο αντάμωμα ελληνικών παραδόσεων 
στην Έδεσσα για φιλανθρωπικό σκοπό

....Όσο ο χορός γυρίζει, ο κύκλος μεγαλώνει....


Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 13 Ιουνίου 2015, στο Εθνικό Στάδιο Έδεσσας και συμμετείχαν σ' αυτήν δεκάδες προσκεκλημένοι σύλλογοι από όλη την Ελλάδα, οι οποίοι εκπροσώπησαν τις περιοχές/παραδόσεις της πατρίδας μας: Μακεδονία, Πόντο, Θράκη, Νησιά, Μικρά Ασία και Ήπειρο. 
Κάθε παράδοση διέσχισε, ξεκινώντας από διαφορετικά σημεία, το κέντρο της πόλης και κατέληξε στο γήπεδο, όπου πραγματοποιήθηκε η κεντρική εκδήλωση και παρουσίασε ενδεικτικούς χορούς της παράδοσης που εκπροσωπεί η περιοχή της.
Οι φωτογραφίες αδικούν την εκδήλωση! Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές...

Η είσοδος των πρώτων χορευτικών στον χώρο της εκδήλωσης...

Η προσέλευση συνεχίζεται...

Τα χορευτικά από την Ήπειρο...

Μακεδονία...

Τρεμπελή-Μιχαλακάκη-Παπαδοπούλου

Τρίλοφος Ημαθίας

"Παίονες" Γουμένισσας Κιλκίς

Καμποχώρι Ημαθίας

Λευκάδια Ημαθίας

Κάτω Καμήλα Σερρών

Μαυροβούνι Έδεσσας

Μεσημέρι Έδεσσας

Πρόμαχοι Πέλλας

Γαρέφι Πέλλας

Και μια αναμνηστική...
Γιάννα Καπκίδου-Μαρία Καπκίδου-ΔΕΕ-Δήμητρα Τρεμπελή


Δυστυχώς δεν μπορέσαμε να εξασφαλίσουμε φωτ. του χορευτικού του Συλλόγου "Ίων Δραγούμης" Ίδας Αλμωπίας, ιδρυτικού μέλους της Ομοσπονδίας. Συνολικά συμμετείχαν 10 Σύλλογοι της ΠΟΠΣΜ 


Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2015

Λίμνη Αχρίδα και όχι Οχρίδα...


Λίμνη Αχρίδα και όχι Οχρίδα...


Με τα πρόσφατα επεισόδια που προκλήθηκαν στις αρχές Μαρτίου εις βάρος Ελλήνων εκδρομέων στην ΠΓΔΜ και συγκεκριμένα στην Λίμνη Αχρίδα, παρατηρήθηκε και πάλι το τραγελαφικό φαινόμενο η Λίμνη να αναφέρεται με το σλαβικό της όνομα ως «Οχρίδα»...
Εκατοντάδες δημοσιεύματα και αναφορές του συνόλου σχεδόν των ΜΜΕ της Χώρας μας, κάνοντας αναφορά στα γεγονότα χρησιμοποίησαν παραφρασμένη την ονομασία της Λίμνης, όπως την αποκαλούν οι βόρειοι γείτονές μας...
Στις παραλίμνιες περιοχές της Λίμνης Αχρίδος, κατοικούν στις μέρες μας, χιλιάδες ΄Ελληνες, οι οποίοι και αποκαλούν την Λίμνη τους, με το κανονικό της όνομα σε πείσμα των Σκοπιανών...
Την σθεναρή τους αυτή στάση, πληρώνουν με διώξεις και πολλές φορές με τιμωρίες...
Οποιος συμπατριώτης μας τολμήσει, στην τουριστική αυτή περιοχή, και αναγράψει (κυρίως στα καταστήματα, στις πινακίδες) την λέξη «Αχρίδα» και όχι «Οχρίδα», διώκεται...
Στην Ελλάδα όποιος αναφέρει την Λίμνη με την κανονική της ονομασία θεωρείται γραφικός...
Στο σύνολό τους, τα τουριστικά γραφεία, κυρίως της Βόρειας Ελλάδας, στα «τουριστικά πακέτα» τους και τις διαφημίσεις τους, παγίως αναφέρουν την Λίμνη «σλαβιστί»...
Ένας περίπατος στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, θα καταδείξει το γεγονός...
Επιτέλους κάποια στιγμή θα πρέπει να λάβει τέλος, ο αφελής αυτός βιασμός των Ελληνικών τοπωνυμιών, από εμάς τους ίδιους, καθώς πέραν των όσων άλλων, έχει και «άλλες» επικίνδυνες εθνικές προεκτάσεις... 
Κάποιοι προβεβλημένοι δημοσιογράφοι και μεγάλα ΜΜΕ, θα πρέπει να αντιληφθούν πως προσβάλουν βάναυσα την ίδια τους την Πατρίδα με την αφελή τους αγραμματοσύνη...
Ισχύει το « τι Λωζάννη, τι Κοζάνη»...
Την Λίμνη και την ευρύτερη περιοχή θεωρούν και οι Βούλγαροι ως «Αρχαίο Βασίλειο των Βουλγάρων» και συνδέουν την Λίμνη με την εθνογένεσή τους...
Το Υπουργείο των Εξωτερικών μας σε συνεργασία με τον Οργανισμό Τουρισμού, θα πρέπει να εκδώσουν εγκύκλιο οδηγία, προς άπαντα τα τουριστικά γραφεία της Χώρας να πάψουν να αποκαλούν την Λίμνη ως «Οχρίδα», αλλά με το κανονικό της όνομα, που επί χιλιάδες χρόνια κατονομάζεται, και μέχρι σήμερα αποκαλείται από τους γηγενείς ΄Ελληνες κατοίκους της, και να μην υιοθετούν την ονοματοδοσία των Σλάβων, Βουλγάρων και λοιπών φυλετικών συνοθυλευμάτων που εγκαταστάθηκαν πρόσφατα στην περιοχή. Με την ίδια λογική και αφού μιλάμε για το μόρφωμα των Σκοπίων, θα μας αναφέρουν περιπαικτικά, και θα μας γελοιοποιούν με λογοπαίγνια για το όνομα της Μακεδονίας μας (Makedonia-Macedonia etc). 
Για την ιστορία και μόνο μέχρι και το 1913, ο Μητροπολίτης Αχρίδος ήταν ΄Ελληνας...

(Η ΑΧΡΙΔΑ ιδρύθηκε την εποχή του Χαλκού από τον Κάδμο με το όνομα Λυχνίδα ή Λυχνιδός. Πρόκειται για μια από τις αρχαιότερες ελληνικές πόλεις και αποτέλεσε, κατά τους ιστορικούς τη Βόρειο Ακρόπολη του Ελληνισμού. Κατά την Βυζαντινή εποχή η Αχρίδα έγινε σημαντικό επισκοπικό κέντρο και αποτέλεσε μια σημαντική εστία για τη διάδοση της χριστιανικής και ελληνικής παιδείας στους σλαβικούς πληθυσμούς της Βαλκανικής. Σήμερα εκεί βρίσκεται η έδρα της Αρχιεπισκοπής Αχρίδος που υπάγεται στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Σερβίας. Η αυτοαποκαλούμενη: "Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία", που δημιουργήθηκε πρόσφατα, αντικανονικά, έχει έδρα τα Σκόπια και δεν αναγνωρίζεται από καμία Ορθόδοξη Εκκλησία).

΄Ομηρος Φωτιάδης




Τρίτη, 9 Ιουνίου 2015

Χυδαία προσβολή της μνήμης των εθνομαρτύρων Άγρα-Μίγγα


Χυδαία προσβολή της μνήμης 
των εθνομαρτύρων Άγρα-Μίγγα

Σε ιστοσελίδα ατόμου φιλοσκοπιανών αντιλήψεων που υποδύεται τον δημοσιογράφο και σε περιγραφή των εκδηλώσεων μνήμης των Μακεδονομάχων Άγρα-Μίγγα εμφανίσθηκε το παρακάτω σχόλιο του φανατικού ακροαριστερού εθνομηδενιστή  και όργανο της σκοπιανής προπαγάνδας που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο με το ψευδώνυμο Πέτρος Νικολαΐδης:

κατάπτυστες εκδηλώσεις ελληνοεθνικιστικού αντιμακεδονικού μίσους....που τιμούν τους ξενόφερτους μισθοφόρους του ελληνικού κράτους για τις ληστείες , δολοφονίες και βιασμούς τους...εναντίον των επαναστατών γηγενών μακεδόνων και τοπικών βλάχων, οι οποίοι πολεμούσαν τους τούρκους κατακτητές... διεκδικώντας όπως οι κάτοικοι του Μοριά, μια ανεξάρτητη και αδιαμέλιστη Μακεδονία...για αυτά τους τα εγκλήματα δίκαια οι μακεδόνες και οι βλάχοι επαναστάτες τους κρέμασαν σε μια καρυδιά στο μακεδονικό χωριό Τέϊβο Βόντεν - Έδεσσας...σε αντίθεση με μερικούς σημερινούς μακεδόνες και βλάχους, οι οποίοι για ιδιοτελείς λόγους , δοσιλογικά πιστοί στον χρεοκοπημένο ελληνικό εθνικισμό , τους τιμάνε...ντροπή τους...

Αξίζει να σημειωθεί ότι πίσω από το ψευδώνυμο κρύβεται γνωστός Φλωρινιώτης δημόσιος υπάλληλος διορισμένος στην Έδεσσα, που μισθοδοτείται κανονικότατα από το ελληνικό κράτος!

Όσο για τον ψευτοδημοσιογράφο που επέτρεψε να εμφανισθεί το κατάπτυστο αυτό σχόλιο χωρίς να αντιδράσει, εξαφάνισε, κατά παράβαση κάθε έννοιας δημοσιογραφικής δεοντολογίας, από την παρουσίαση των παραβρεθέντων και δεν ανέφερε το παραμικρό για τον κεντρικό ομιλητή των εκδηλώσεων μνήμης Δημήτρη Ε. Ευαγγελίδη και την τεκμηριωμένη ομιλία του, που απέσπασε τα θερμά συγχαρητήρια των παραβρεθέντων, με την φαιδρή δικαιολογία ότι «η ομιλία ήταν εκτός θέματος» διότι ο ομιλητής με αφορμή το γεγονός της δολοφονίας των Άγρα-Μίγγα προχώρησε σε αποδόμηση της φιλοσκοπιανής προπαγάνδας και αποκάλυψε τους στόχους της!

Επίσης, «ξέχασε» να αναφέρει και την παρουσία στην εκδήλωση του Δημάρχου Αμπελοκήπων-Μενεμένης και πρόσφατα εκλεγέντος Προέδρου της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Κεντρικής Μακεδονίας κ. Λάζαρου Κυρίζογλου, ο οποίος αναγγέλθηκε από τα μεγάφωνα όταν κατέθεσε στεφάνι, πιθανότατα λόγω του γεγονότος ότι έχει κατ’ επανάληψη αντικρούσει ανοιχτά την φιλοσκοπιανή προπαγάνδα. 

Σχετικά με τις φτηνές δικαιολογίες περί «εκτός θέματος» που επικαλέσθηκε ο εν λόγω «δημοσιογράφος», θα πρέπει να αναφερθεί ότι ο Δήμαρχος Τριφυλίας κ. Παν. Κατσίβελας, αφού συνεχάρη θερμά τον κ. Ευαγγελίδη, τον προσκάλεσε να είναι ο κεντρικός ομιλητής στα επόμενα «Αγαπήνεια» που διοργανώνει με λαμπρότητα κάθε χρόνο στην πόλη των Γαργαλιάνων Μεσσηνίας (τόπο καταγωγής του εθνομάρτυρα Σαράντου Αγαπηνού/Τέλλου Άγρα) ο Δήμος και οι τοπικοί φορείς. Επίσης, τον κ. Ευαγγελίδη προσκάλεσε και ο Δήμαρχος Αμπελοκήπων-Μενεμένης και Πρόεδρος της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Κεντρικής Μακεδονίας κ. Λάζαρος Κυρίζογλου να είναι ο κεντρικός ομιλητής στις εκδηλώσεις του Δήμου για την ημέρα του Μακεδονικού Αγώνα τον ερχόμενο Οκτώβριο. Πρόσκληση τέλος, για διάλεξη με αντικείμενο τα θέματα της Μακεδονίας έγινε και από τον Σύλλογο Μεσσηνίων Μακεδονίας-Θράκης «Ο Καπετάν Άγρας». Οι προσκλήσεις έγιναν αμέσως αποδεκτές με προθυμία και ευχαρίστηση.

Ακολουθεί το κείμενο της ομιλίας του Δημήτρη Ε. Ευαγγελίδη:

Εκδήλωση Εθνικής Μνήμης
των  Μακεδονομάχων Άγρα-Μίγγα
Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Την νύχτα της 5ης Ιουνίου 1907, Βούλγαροι κομιτατζήδες συλλαμβάνουν με ύπουλο, δόλιο τρόπο, τον καπετάν Άγρα και τον Αντώνη Μίγγα. Αφού τους διαπόμπευσαν ως δήθεν αιχμαλώτους, δεμένους και ξυπόλυτους, στα χωριά της περιοχής, ώστε να αναπτερώσουν το ηθικό των τρομοκρατημένων οπαδών τους, τους απαγχόνισαν μεταξύ των χωριών Τέχοβο (Καρυδιά) και Βλάδοβο (Άγρας). Η δολοφονία όμως του καπετάν Άγρα και του Αντώνη Μίγγα, αντί να φοβίσει, αντίθετα ξεσηκώνει τους Έλληνες. Πλήθος αξιωματικών και άλλων εθελοντών ζητάει να πάει στην Μακεδονία. Θέλουν να εκδικηθούν το θάνατο των δολοφονημένων προδοτικά παλληκαριών. Λίγες μέρες αργότερα, ο Γκιώργκη Κασάπτσε, που πρωτοστάτησε στην παγίδευση  και στο βασανισμό του Τέλλου Άγρα, εξοντώνεται από το σώμα του καπετάν Αμύντα, ενώ ο βοεβόδας Ζλατάν δέχεται 9 σφαίρες από το Μάνλιχερ και το Γκρά των αδελφών Τόλιου. Τα γεγονότα αυτά είναι λίγο-πολύ γνωστά σε όλους μας.
Συγκεντρωθήκαμε λοιπόν εδώ, εμείς οι ζωντανοί, που ζούμε στην ελεύθερη πια Μακεδονία, για να αποτίσουμε φόρο τιμής και αιώνιας ευγνωμοσύνης, όπως κάθε χρόνο, στους αλησμόνητους εκείνους νεκρούς μας. 
Ημέρα εθνικής μνήμης σήμερα, θλιβερή επέτειος εκείνου του αιματηρού επεισοδίου του Μακεδονικού Αγώνα πριν από 108 χρόνια. Με την ευκαιρία θα ήθελα να ‘πω τούτο:
Συχνά ακούω ή διαβάζω, δυστυχώς ακόμη και σε σχολικά εγχειρίδια, για τον «μακεδονικό αγώνα του 1904-1908»! Απαντώντας, θέλω να τονίσω ότι ο Μακεδονικός Αγώνας υπήρξε μια αργόσυρτη, οδυνηρή και πολυαίμακτη διαδικασία που κορυφώθηκε την περίοδο 1904-1908 και αυτή είναι η ιστορική πραγματικότητα. Ας μη την αλλοιώνουμε.
Στο κάλεσμα της Πατρίδας για την υπεράσπιση της Μακεδονίας προσήλθε ολόκληρος ο ελληνισμός. Παλληκάρια από τον Μωριά, την Ρούμελη, την Κρήτη, την Ήπειρο, την Θεσσαλία, την Κύπρο, τα Επτάνησα αγωνίστηκαν και έχυσαν το αίμα τους για την Μακεδονία, με πρωτομάρτυρα, την αρχετυπικά ηρωϊκή μορφή του Παύλου Μελά, τους ύπουλα δολοφονημένους Άγρα και Μίγγα και τόσους άλλους. Τιμούμε την μνήμη τους και δεν λησμονούμε τις θυσίες τους. Παράλληλα όμως, δεν πρέπει να αγνοούμε και την τεράστια προσφορά των ιδίων των Μακεδόνων Ελλήνων στον αγώνα, που την πλήρωσαν με ποταμούς αίματος. Εκείνο που ελάχιστα έχει συνειδητοποιηθεί είναι το γεγονός ότι εάν ο ντόπιος πληθυσμός πίστευε ότι δεν ήσαν Έλληνες, αλλά Βούλγαροι, αγνοώ εάν το αποτέλεσμα του αγώνα θα ήταν το ίδιο.
Την ταραγμένη λοιπόν και χαοτική εκείνη περίοδο, που περιγράψαμε προηγουμένως, άρχισε να καλλιεργείται το ιδεολόγημα του «Μακεδονισμού», καθώς και η πλαστή εθνοτική ταυτότητα των ανύπαρκτων «Σλαβομακεδόνων»,  εφευρήματα που αξιοποιήθηκαν αργότερα από την βουλγαρική προπαγάνδα στην εξυπηρέτηση των εδαφικών της βλέψεων. 
Όπως αναφέρω σε σχετικά πρόσφατο βιβλίο μου:
«Η σύγχρονη βουλγαρική ιστοριογραφία αντιμετωπίζει όσους "Μακεδόνες Σλάβους" έθεσαν το ζήτημα της χωριστής (από την βουλγαρική) "σλαβικής μακεδονικής" εθνότητας, ως "όργανα του Μακεδονισμού της σερβικής εθνικής προπαγάνδας". Υποστηρίζει μάλιστα ότι η σερβική προπαγάνδα υιοθέτησε ως τακτική κατά την περίοδο 1870-1890 τον Μακεδονισμό για να καλλιεργήσει στους Βουλγάρους της Μακεδονίας την διάθεση απόσχισης από τον βουλγαρικό εθνικό κορμό και κυρίως να τους απομακρύνει από την βουλγαρική γλώσσα, εκκλησία και εκπαίδευση. Οι Βούλγαροι ιστορικοί θεωρούν ότι ο Μακεδονισμός υπήρξε δημιούργημα μεγαλοσερβικών πολιτικών κύκλων και ιδίως του Σέρβου πολιτικού, αλλά και διακεκριμένου λογίου, του Στόγιαν Νοβάκοβιτς (Stojan Novaković, 1842-1915), ο οποίος διετέλεσε δύο φορές Πρωθυπουργός του Βασιλείου της Σερβίας. Επισημαίνουν ακόμα ότι η επινόηση της ιδέας του "μακεδονικού έθνους" και η καλλιέργειά της στον σλαβικό πληθυσμό της Μακεδονίας είχε ως σκοπό να εξυπηρετήσει τα σχέδια της "μεγαλοσερβικής" πολιτικής για διείσδυση στον νότο και έξοδο στο Αιγαίο, αφού θα οδηγούσε στην απομάκρυνση της βουλγαρικής επιρροής από τους Σλάβους της Μακεδονίας και στην απόσχισή τους από τον βουλγαρικό εθνικό κορμό». 
Στην συνέχεια βέβαια τον «μακεδονισμό» τον υιοθέτησαν και οι ίδιοι οι Βούλγαροι, με θλιβερά αποτελέσματα. Τέλος, ο μακεδονισμός υιοθετήθηκε και από τον οπερεττικό εκείνον αυτοδιορισμένο «στρατάρχη», για να εξυπηρετήσει τους δικούς του σχεδιασμούς και επιδιώξεις, με αποτέλεσμα να υφιστάμεθα τις συνέπειες μέχρι τώρα.
 Ένα άλλο σημαντικό ζήτημα που επιθυμώ να τονίσω είναι και η χρησιμοποίηση του γλωσσικού παράγοντα ως οχήματος εδαφικών διεκδικήσεων και επεκτατισμού. Αξίζει να επιμείνουμε λίγο παραπάνω στο θέμα αυτό. Εκείνο, που και επιστημονικώς πλέον είναι αδιαμφισβήτητο, αποτελεί η διαπίστωση ότι η ομιλούμενη γλώσσα δεν αποτελεί απόλυτο εθνολογικό κριτήριο ταξινόμησης μιας συγκεκριμένης εθνοτικής ομάδας, σε αντίθεση με τις παραδοχές παλαιότερων εποχών. 
Περιορίζομαι να αναφέρω τα κλασσικά παραδείγματα, τόσο των γερμανόφωνων Αλσατών, στα σύνορα Γαλλίας–Γερμανίας, οι οποίοι αισθάνονται φανατικοί Γάλλοι, αλλά και των Καθολικών μεν στο θρήσκευμα Κροατών, οι οποίοι ουδεμία σχέση επιθυμούν να έχουν με τους ομόγλωσσούς τους, Ορθοδόξους όμως Σέρβους, παρά την κοινή τους γλώσσα (τα Σερβοκροατικά) ή ακόμα πιο χαρακτηριστικό, το παράδειγμα των Μαυροβουνίων σε σχέση και πάλι με τους Σέρβους, με τους οποίους δεν έχουν ούτε καν θρησκευτική διαφορά και παρ’ όλα αυτά ισχυρίζονται ότι αποτελούν μέλη ενός διαφορετικού έθνους.
Στο σημείο αυτό οφείλω να επισημάνω ορισμένες πραγματικότητες, που αγνοούνται ή αποσιωπούνται:
Ο ελληνισμός, στην ιστορική του πορεία των 4000 χρόνων, δημιούργησε τεράστιες πολυεθνικές αυτοκρατορίες (πολυεθνικές, αλλά ποτέ πολυ-πολιτισμικές, όπως έχει διευκρινίσει η Ελληνίδα Βυζαντινολόγος Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ), αχανή Βασίλεια, είχε εμπορικές σχέσεις με δεκάδες λαούς και χώρες, αλλά συχνότατα υπέστη και επιδρομές βαρβάρων λαών, κατακτήθηκε πλήρως ή εν μέρει από ξένους στρατούς, ενώ εκτοπίσθηκαν τμήματά του από προαιώνια ελληνικά εδάφη. Αποτέλεσμα όλων αυτών των ιστορικών εξελίξεων ήταν κάποιοι ελληνικοί πληθυσμοί να αλλοφωνήσουν, όπως ορισμένοι μικρασιάτες (τουρκόφωνοι Έλληνες), να λατινοφωνήσουν (βλαχόφωνοι Έλληνες), να σλαβοφωνήσουν (σλαβόφωνοι Έλληνες), να αλβανοφωνήσουν (αρβανιτόφωνοι Έλληνες) ή να ιταλοφωνήσουν (οι Γρεκάνοι της Magna Grecia). 
Επομένως, το ότι κάποια τμήματα του πληθυσμού της Μακεδονίας είχαν παλαιότερα ως μοναδικό γλωσσικό τους όργανο ένα σλαβογενές ιδίωμα, δεν αποτελεί ικανό και επαρκές κριτήριο για την επιχειρηθείσα στο παρελθόν και επιχειρούμενη και σήμερα, τοποθέτησή τους εκτός του ελληνικού έθνους. 
Ως δίγλωσσος λοιπόν, γηγενής Μακεδόνας Έλλην θεωρώ ότι το ζήτημα έχει απαντηθεί θεωρητικά και πρακτικά και δεν υπάρχει ανάγκη περαιτέρω συζητήσεων και διευκρινίσεων.
Και για να μη υπάρχει οποιαδήποτε παρανόηση επαναλαμβάνω: Είμαι ντόπιος Μακεδόνας Έλληνας, με αυτήν ακριβώς την σειρά.
Το πρώτο αποτελεί την τοπική πολιτιστική μου ταυτότητα, το δεύτερο την γεωγραφική μου ταυτότητα και το τρίτο την εθνική μου ταυτότητα.
Και αν θέλετε να συνεχίσω, είμαι Ευρωπαίος και όχι Αφρικανός, Αμερικανός ή Ασιάτης.
Ορισμένοι αδυνατούν να ξεκαθαρίσουν μέσα τους αυτές τις απλές πραγματικότητες με αποτέλεσμα να διακατέχονται από πλήρη σύγχυση και αποπροσανατολισμό, που δυστυχώς συχνά οδηγεί στην εξωμοσία ή ακόμα και στην προδοσία.
Με την ευκαιρία ας θυμηθούμε αυτό που τόνιζαν στην επιστολή διαμαρτυρίας που έστειλαν το 1903 κάτοικοι της πόλης του Μοναστηρίου (Βιτώλια) προς τις Μεγάλες Δυνάμεις:
«...λαλούμεν ελληνιστί, βλαχιστί, αλβανιστί, βουλγαριστί, αλλά ουδέν ήττον εσμέν άπαντες Έλληνες (δεν είμαστε όλοι εμείς λιγότερο Έλληνες) και ουδενί επιτρέπομεν να αμφισβητεί προς ημάς τούτο...».
Ξεκαθαρίζω ότι δεν έχω το παραμικρό πρόβλημα με κάποιον συντοπίτη μου, εάν πιστεύει ότι δεν είναι Έλληνας και θεωρεί ότι είναι Βούλγαρος, Σέρβος, Αλβανός ή εξωγήινος. Όταν όμως ακούω κάποιον να ισχυρίζεται ότι είναι «μακεντόνετς» το θεωρώ ως προσωπική προσβολή, όπως υποθέτω το ίδιο θα εξοργιζόταν ο καθένας μας εάν κάποιος ξένος πήγαινε στο σπίτι του, στρογγυλοκαθόταν και άρχιζε να διαλαλεί ότι είναι δικό του.
Και για να τελειώνουμε. Όπως συχνά επαναλαμβάνω:
"…Στον ελληνισμό, μετέχει κάποιος εθελουσίως. Είναι τιμή και ευθύνη η ελληνική ταυτότητα. Η ελληνικότητα δεν επιβάλλεται, αλλά κερδίζεται και αποδεικνύεται με αγώνες, θυσίες και ήθος. Πρόκειται για θεϊκό χάρισμα και όχι για καταναγκασμό. Ο ελληνισμός κανέναν δεν παρακαλάει. Όποιος δεν θέλει να είναι Έλληνας, κακό του κεφαλιού του. Ας αρκεσθεί στη μίζερη και ελεεινή σκοπιανή ιδιότητα ή ας παραμείνει στην πνευματική αναξιοπρέπεια του κακώς εννοούμενου τοπικισμού και της γκρίνιας για τα κονδύλια. Αυτά δεν τα λέω για να δικαιολογήσω την κρατική απραξία, ούτε για να εθελοτυφλούμε μπροστά στον κίνδυνο από τη διείσδυση των πρακτόρων. Χρειάζεται συνεχής άμυνα και αντίσταση. Αλλά συγχρόνως δεν πρέπει να αποδίδουμε στους αργυρώνητους νεοκομιτατζήδες κάποια ιδιότητα φοβερού και τρομερού μαζικού κινήματος αφελληνισμού. Εάν σώσουμε το όνομα της Μακεδονίας, οι πρακτορίσκοι πιθανότατα θα εξαφανισθούν μία για πάντα. Θα τους καταπιεί η ίδια η Ιστορία…".
Κλείνω, με τα λόγια του μεγάλου εκείνου Μακεδόνα Έλληνα, του Ίωνα Δραγούμη, ο οποίος χάθηκε τόσο πρόωρα, δολοφονημένος άνανδρα από πολιτικούς του αντιπάλους, από το βιβλίο του «Μαρτύρων και Ηρώων αίμα»:
«Να ξέρετε πως αν τρέξουμε να σώσουμε την Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει. Θα μας σώσει από την βρώμα όπου κυλιούμαστε, θα μας σώσει από την μετριότητα και από την ψοφιοσύνη, θα μας λυτρώσει από τον αισχρό τον ύπνο, θα μας ελευθερώσει. Αν τρέξουμε να σώσουμε την Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε...» 

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης
Έδεσσα-Καρυδιά
7 Ιουνίου 2015


Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015

Μνήμη Άγρα-Μίγγα

Προτομή του Τέλλου Άγρα
στο πάρκο των καταρρακτών (Έδεσσα)

Μνήμη Άγρα-Μίγγα

Εκδήλωση μνήμης των μαρτύρων του Μακεδονικού Αγώνα Τέλλου Άγρα - Αντώνη Μίγγα πραγματοποιεί, όπως κάθε χρόνο, ο Δήμος Έδεσσας την Κυριακή 7 Ιουνίου 2015 στις 7.00΄ μμ στο μνημείο (φωτ.) που βρίσκεται στην επαρχιακή οδό λίγο πριν από το χωριό Καρυδιά.




Χρονικό
Την νύχτα της 5ης Ιουνίου 1907, Βούλγαροι κομιτατζήδες συλλαμβάνουν με ύπουλο, δόλιο τρόπο, τον καπετάν Άγρα και τον Αντώνη Μίγγα. Αφού τους διαπόμπευσαν ως δήθεν αιχμαλώτους, δεμένους και ξυπόλυτους, στα χωριά της περιοχής, ώστε να αναπτερώσουν το ηθικό των τρομοκρατημένων οπαδών τους, τους απαγχόνισαν μεταξύ των χωριών Τέχοβο (Καρυδιά) και Βλάδοβο (Άγρας). Η δολοφονία όμως του καπετάν Άγρα και του Αντώνη Μίγγα, αντί να φοβίσει, αντίθετα ξεσηκώνει τους Έλληνες. Πλήθος αξιωματικών και άλλων εθελοντών ζητάει να πάει στην Μακεδονία. Θέλουν να εκδικηθούν το θάνατο των δολοφονημένων προδοτικά παλληκαριών. Λίγες μέρες αργότερα, ο Γκιώργκη Κασάπτσε, που πρωτοστάτησε στην παγίδευση και στο βασανισμό του Τέλλου Άγρα, εξοντώνεται από το σώμα του καπετάν Αμύντα, ενώ ο βοεβόδας Ζλατάν δέχεται 9 σφαίρες από το Μάνλιχερ και το Γκρά των αδελφών Τόλιου...


Για την ζωή και την δράση του Τέλλου Άγρα λεπτομέρειες υπάρχουν εδώ: 
http://ethnologic.blogspot.gr/2014/12/1880-1907.html





Αρχαία Μακεδονία

Αρχαία Μακεδονία