Αμερικανική ιστοσελίδα γελοιοποιεί τους Σκοπιανούς

Αμερικανική ιστοσελίδα γελοιοποιεί τους Σκοπιανούς: 

Έτσι χτίσατε μια ψεύτικη κιτς αρχαία πόλη!

Μαριάννα Μαρμαρά

Το atlasobscura.com δεν είναι άλλο ένα ταξιδιωτικό site που προβάλλει δημοφιλή τουριστικά θέρετρα ή ανεξερεύνητες παρθένες παραλίες για γυμνισμό.

Είναι ο οδηγός που με κριτήριο τον πολιτισμό και την ιστορία αναδεικνύει το τάδε ή το δείνα μέρος.

Ετσι, λοιπόν, καταπιάστηκε και με τα Σκόπια, την πρωτεύουσα της ΠΓΔΜ, την οποία αναφέρει ως «Μακεδονία», καταδεικνύοντας τον τρόπο με τον οποίο μέσα σε πέντε χρόνια κατασκεύασε μια ψεύτικη αρχαία πόλη και σφετερίστηκε την ελληνική ιστορία.

«Εδώ και πέντε χρόνια το βαλκανικό κράτος της “Μακεδονίας” έχει επιδοθεί σε ένα από τα πιο απίθανα πρότζεκτ δημοσίων έργων σε όλο τον κόσμο, γεμίζοντας τους δρόμους της πρωτεύουσάς της, των Σκοπίων, με φανταχτερά, ψευτο-αντικέ αγάλματα και κτίρια. Ο σκοπός: να μετατραπεί αυτή η σεισμογενής πόλη, όπου η κύρια επιρροή ήταν μέχρι πρόσφατα η 60s σταλινική αρχιτεκτονική με κυρίαρχο το σκυρόδεμα, σε ένα θορυβώδες νεοκλασικό πάρκο» σχολιάζει η Αμερικανή δημοσιογράφος Ρέιτσελ Ντόιλ.

Μάλιστα, δεν παραλείπει να σχολιάσει πως «πολλοί πιστεύουν ότι όλα αυτά γίνονται εις βάρος του νότιου γείτονα» του κράτους, της Ελλάδας. Η Ντόιλ ενημερώνει τους αναγνώστες πως το «μικροσκοπικό αυτό κράτος έχει εδώ και καιρό διαμάχη με την Ελλάδα, στην προσπάθειά της να διεκδικήσει την ταυτότητα του [...] Μεγάλου Αλεξάνδρου».

Κατά τη δημοσιογράφο του atlasobscura.com, μια σειρά ενεργειών μαρτυρούν την πρόθεσή της για αυτό. Μια από αυτές είναι η μετονομασία του αεροδρομίου των Σκοπίων σε Διεθνή Αερολιμένα «Μέγας Αλέξανδρος», αλλά «ακόμα και το γεγονός πως επίσημα αυτοαποκαλείται Μακεδονία, όνομα το οποίο επίσης ανήκει σε περιοχή της Βόρειας Ελλάδας».

«Τώρα, χάρη στον ετοιμοπόλεμο πρωθυπουργό Νίκολα Γκρουέφσκι και στο πρότζεκτ του μαζικής κατασκευής κτιρίων, τα Σκόπια είναι η πατρίδα ενός αγάλματος ύψους 22 μέτρων του αρχαίου βασιλιά πάνω στο άλογό του, τον Βουκεφάλα» συνεχίζει το άρθρο.

Η Ντόιλ τονίζει ότι ο Μέγας Αλέξανδρος και πλήθος μνημείων και αγαλμάτων αφιερωμένων στη μορφή του δεν είναι ο μόνος που κυριαρχεί στην πόλη. Οπως χαρακτηριστικά αναφέρει, προκειμένου να αναδείξει τον παραλογισμό και την άναρχη μίξη ιστορικών περιόδων «θα μπορούσε να έχει ένα επικίνδυνο πάρτι με τουλάχιστον μισή ντουζίνα άλλων μορφών της ιστορίας του τόπου, κάποιοι με σπαθιά, άλλοι με κάπες και κράνη εκατόνταρχου και άλλοι με φράκα, παπιγιόν και πίπες».

Το άγαλμα του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστινιανού

Η «γέφυρα των τεχνών»

Το κτίριο όπου στέγαζεται η Υπηρεσία Ηλεκτρονικών 

Επικοινωνιών και το Αρχαιολογικό Μουσείο

«Τα mix-and-match διαφορετικών χρονικών περιόδων αγάλματα έχουν στηθεί απέναντι από τύπου νεοκλασικά κτίρια με νύμφες και συντριβάνια στις εισόδους τους, σχεδιασμένα με σκοπό να επικαλεστούν τον αρχαίο κόσμο, αν και κατασκευάστηκαν το 2010» προσθέτει η αρθρογράφος του atlasobscura.com, η οποία προχωρά ένα βήμα πιο πέρα την κριτική της, τονίζοντας πως τα κτίρια αυτά, ιδίως το βράδυ με τον φανταχτερό φωτισμό τους θυμίζουν περισσότερο το διάσημο κιτς υπερπολυτελές ξενοδοχείο στο Λας Βέγκας Caesars Palace παρά την αρχαία αγορά της Αθήνας.

Όσο για την τιμή «αυτού του ιστορικού κιτς», αυτή «υπολογίζεται σε κόστος κατασκευής από 200 εκατ. ευρώ έως 500 εκατ. ευρώ».

«Όσο κι αν δεν συμφέρει το κράτος της “Μακεδονίας”, η μεγαλύτερη περιοχή στην Ελλάδα που επίσης ονομάζεται Μακεδονία και στην οποία κατοικούν 2,4 εκατομμύρια άνθρωποι, είναι η πραγματική πατρίδα του Μεγάλου Αλεξάνδρου».

Η «Μακεδονική Πύλη»

Πηγή: http://www.iefimerida.gr/news/207320/amerikaniko-site-xeftilizei-toys-skopianoys-etsi-htisate-mia-pseytiki-kits-arhaia-poli#ixzz3gebcyosU

Η υπόσταση της σχισματικής Εκκλησίας των Σκοπίων μέσα από μια Διαβαλκανική και Εθνική προσέγγιση

Με τίτλο: "ΣΚΟΠΙΑΝΟ – Η ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΔΙΑΒΑΛΚΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ", κυκλοφόρησε το νέο του βιβλίο ο συγγραφέας καθηγητής DDr Αλέξιος Π.Παναγόπουλος, που διατίθεται από τις εκδόσεις Σταμούλη Α.Ε., Αβέρωφ 2, Αθήνα. Εδώ παρουσιάζει το πάντα επίκαιρο ζήτημα που παρά τις έντονες αντιδράσεις του Ορθόδοξου Σερβικού Πατριαρχείου του Βελιγραδίου και παρά την καθολική άρνηση όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών μετά από την άτοπη παρέμβαση του αθεϊστικού κόμματος ιδρύθηκε το 1958, η φερόμενη ως “Η Αυτοκέφαλη Μακεδονική Εκκλησία” με έδρα τα Σκόπια.

Η υπόσταση της σχισματικής 

Εκκλησίας των Σκοπίων 

μέσα από μια Διαβαλκανική 

και Εθνική προσέγγιση

Η ως άνω ψεύδο «Μακεδονική Εκκλησία» ιδρύθηκε ως διαφαίνεται και από την ιστορική της πορεία όλων των ετών αυτων με συγκεκριμένο σκοπό και στόχο, στο να στηρίξει πολιτικές και φυλετικές απαιτήσεις του νέου σλαβο/μακεδονικού κράτους και μάλλον όχι τις εκκλησιαστικές ανάγκες ή τα κοινωνικά προβλήματα που ζητούσαν τη λύση τους. Οι σχισματικοί επίσκοποι αγνόησαν συστηματικά τις βασικές αρχές της Ορθοδόξου Εκκλησιολογίας, δηλ. ότι η δημιουργία μιας νέας Αυτοκεφάλου Εκκλησίας δεν συνιστάται και δεν γίνεται με διατάγματα πολιτειακού χαρακτήρα, αλλά όταν αυτά προυπάρχουν, τότε και απαιτείται η προβολή των ιστορικών και κανονικών επιχειρημάτων και των εκκλησιολογικών προϋποθέσεων, που ρυθμίζονται από συγκεκριμένες νομοκανονικές εκκλησιαστικές διαδικασίες, τις οποίες επιβεβαιεί και ενεργοποιεί η πρωτόθρονη Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως δηλ. το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Μετά από τόσες άγονες προσπάθειες γιά να υπάρξει στο μέλλον κάποια θετική έκβαση, θεωρούμε ότι άμεσα θα πρέπει να τηρηθούν οι νομοκανονικές προϋποθέσεις:

Α. Η πολιτειακή ηγεσία του κρατιδίου των Σκοπίων οφείλει να αφήσει ελεύθερη την Σχισματική Εκκλησία ώστε να μπορέσει να επιτελέσει το κοσμοσωτήριο έργο της στην κοινωνία σε συνεργασία με τις Ορθόδοξες Εκκλησίες.

Β. Η Σχισματική Εκκλησία των Σκοπίων να αποδεχθεί ως άστοχες και αντικανονικές τις ενέργειές της τόσο από το έτος 1944, όσο και από το 1967, και εξής έως σήμερα, και να ζητήσει την πνευματική βοήθεια από την εκκλησία του Πατριαρχείου της Σερβίας, για όσα άθεσμα μέχρι σήμερα διέπραξε εις βάρος της Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού.

Γ. Να αποδεχτεί την ιστορική και αρχαία ονομασία της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης αρχιεπισκοπής Αχρίδος. Αυτό σημαίνει να απεμπολήσει την ονομασία Εκκλησία της Μακεδονίας. Σε αντίθετη περίπτωση δεν θα αναγνωριστεί από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ούτε από την Εκκλησία της Ελλάδος, ούτε από το Πατριαρχείο Σερβίας, ούτε από τις άλλες Ομόδοξες Εκκλησίες. Όπως ήδη έχουν δηλώσει τόσο ο Οικουμενικός Πατριάρχης, όσο και ο Πατριάρχης Σερβίας, αλλά και από παλαιότερα είναι γνωστό και ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος.

Στην απόφαση εκείνη η Ιεραρχία των επισκόπων του Πατριαρχείου Σερβίας διασάφιζε μεταξύ άλλων και τα εξής σημαντικά:

• Οι τρείς επαρχίες του νότου δηλ. των Σκοπίων, της Στρωμνίτσης και του Μοναστηρίου,εδόθηκαν στο Πατριαρχείο Σερβίας το έτος 1922 με Πατριαρχικό και Συνοδικό Τόμο από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και ως εκ τούτου ανήκουν στην διοικητική δικαιοδοσία της σερβικής εκκλησίας.
• Δεν ήταν δυνατό τόσο διορθόδοξα, όσο και εκκλησιολογικά καθώς επίσης ούτε και νομοκανονικά εφικτό να ανα/συγκροτηθεί η Ανεξάρτητη Εκκλησία στην ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία δίχως την σύμφωνη γνώμη της Μητρός Εκκλησίας δηλ. της Κωνσταντινουπόλεως του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
• Η πράξη της αυτοανακήρυξης μιάς ανεξάρτητης δήθεν Μακεδονικής Εκκλησίας, ήταν και είναι πράξη αυταρχική, αντικανονική και παράνομη τόσο νομοκανονικά όσο και εκκλησιολογικά.

Οι παράνομες και αντικανονικές προσπάθειες συνεχίστηκαν και σε πολιτικό επίπεδο από το 1944 για την ίδρυση της Αυτοκέφαλου «Μακεδονικής Εκκλησίας», με έδρα τα Σκόπια, που απ’ ότι διαχρονικά φάνηκε είχαν ως σκοπό να υποβοηθήσουν την σύσταση και υπόσταση του νέου δήθεν σλαβο/μακεδονικού έθνους. Η νέα τότε τοπική εκκλησία των Σκοπίων είχε αποδεχθεί τον πολιτικό ρόλο των πολιτικο/εθνικιστών, έτσι ώστε να εξυπηρετήσει όχι τόσο εκκλησιαστικές ανάγκες αλλά κυρίως παράλογες πολιτικές και φυλετικές αξιώσεις. Ο στρατάρχης Τίτο κι ενώ ο ίδιος είχε καταγωγή ως Ρ/Καθολικός από την Κροατία, θέλησε στα Σκόπια να υποστηρίξει μια δική του αντικανονική «Μακεδονική Εκκλησία» ίσως υπό το πρότυπο της Ουνίας και ήταν έτοιμος να την υποστηρίξει από το ισχυρό πολιτικό του περιβάλλον, ως αυτοκέφαλη αρχιεπισκοπή ή ακόμα και ως αυτόνομο Πατριαρχείο. Πιθανώς σκεπτόμενος το μοτίβο της διοίκησης, και αμφίεσης και της τελετουργίας των Ουνιτών, που μνημονεύουν τον Πάπα αρχηγό του Βατικανού και όλες οι τελετουργίες και η αμφίεση του κλήρου είναι παράτυπα, ουνίτικα, παράλογα και αντικανονικά.

Ως γνωστόν από την πρόσφατη εκκλησιαστική ιστορία και την βαλκανική πολιτειακή ιστορία το έτος 1922 το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως είχε παραχωρήσει σύμφωνα με τις αρχές του εκκλησιαστικού δικαίου με πατριαρχικό και συνοδικό τόμο στο Πατριαρχείο Σερβίας, τις εξής μητροπόλεις: των Σκοπίων, των Δεβρών και Βελισσού, της Πελαγωνείας, των Πρεσπών και Αχρίδων και Στρωμνίτσης. Οι οποίες μητροπόλεις από το έτος 1912-1913, μετά από τους βαλκανικούς πολέμους, είχαν περιέλθει ή αποδοθεί στο Βασίλειο της Σερβίας. Κατά συνέπεια ήταν απόλυτα φυσική και αναμενόμενη η αντίδραση του Πατριαρχείου Σερβίας, αφού ένα τμήμα της νομοκανονικής της δικαιοδοσίας θέλησε να αποκοπεί αντικανονικά και επιπλέον με εθνοφυλετικά και αντορθόδοξα άθεσμα κριτήρια.

Η ένταση των εθνοτικών συγκρούσεων στην περιοχή φαίνεται και από τη μαρτυρία του Michel Pailares: «Στο Μοναστήρι, όλοι οι Βλάχοι είναι Έλληνες ως τα βάθη της καρδιάς τους, με ελληνικές παραδόσεις και ιδανικά. Στέλνουν πάνω από δύο χιλιάδες παιδιά στα σχολεία του ελληνισμού, που τα πλουτίζουν με τις εισφορές τους. Αυτοί βρίσκονται επικεφαλής του πιο σκληρού και αμείλικτου αγώνα εναντίον της Βουλγαρίας και Ρουμανίας. Δημιούργησαν μια μυστική επιτροπή που είναι ο τρόμος των κομιτατζήδων. Ούτε ο μητροπολίτης ούτε ο Έλληνας πρόξενος μπορούν να μετριάσουν τον έξαλλο πατριωτισμό τους». Μετά τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο και την ενσωμάτωση της περιοχής στο νεοσύστατο Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913) η κατάσταση χειροτέρευσε. Η πολιτική αυτή αντικαταστάθηκε με την πολιτική εκβουλγαρισμού κατά τη διάρκεια τόσο της περιόδου 1916-1918, όταν η περιοχή κατελήφθη από τις Κεντρικές Δυνάμεις κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Στη συνέχεια θα επανέλθει στη σερβική δικαιοδοσία και η επαρχία θα oνομαστεί Vardarska.

Στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου θα βρεθούν τα Σκόπια σε γερμανική Κατοχή, τότε οι σύμμαχοι των Γερμανών, οι Βούλγαροι θα επιστρέψουν στην περιοχή και θα συνεχίσουν την πολιτική του βίαιου εκβουλγαρισμού. Αυτή την πολιτική θα προσπαθήσει να εμποδίσει πολιτικά ο ρωμαιοκαθολικός Τίτο στη συνέχεια, με το ιδεολόγημα του Μακεδονισμού και το Σχίσμα. Κατά τη γιουγκοσλαβική περίοδο οι Έλληνες των Σκοπίων αναγκάστηκαν στην πολιτική της Μακεδονοποίησης.

Το ελληνικό προξενείο του Μοναστηρίου θα κλείσει το 1923 ενώ το 1924 ορίζεται η απαγόρευση ως ομιλίας της ελληνικής γλώσσας σε δημόσιο χώρο, καθώς και η ανάρτηση ελληνικών επιγραφών στα καταστήματα. Πέντε χρόνια αργότερα θα κλείσουν τα ελληνικά σχολεία. Τότε χιλιάδες Έλληνες θα πάρουν το δρόμο της προσφυγιάς και θα καταφύγουν στα ελεύθερα ελληνικά εδάφη ή στην πρωτεύουσα της Σερβίας ή στα εδάφη της πρώην Αυστροουγγαρίας και ζούν εκεί έως σήμερα αυτές οι ιστορικές οικογένειες.

Τα παιδιά τους αναγκάζονται να αλλάξουν επίθετα ή να τα περικόψουν για να μην φαίνονται ξενικά και έτσι καταφέρνουν και ανέρχονται στην δημόσια εξουσία και στον δημόσιο βίο. Απογόνους αυτων ο ίδιος προσωπικά γνώρισα αρκετούς και μου διηγήθηκαν την αλησμόνητη ιστορία τους. Ο ισχυρισμός των σκοπιανών ιστορικών ότι η Σχισματική τους Εκκλησία αποτελεί συνέχεια της βυζαντινής Αρχιεπισκοπής Αχρίδος στερείται ιστορικών και νομοκανονικών ερεισμάτων για τους εξής λόγους:

1. Η Αρχιεπισκοπή Αχρίδος δεν υπήρξε ποτέ μα ποτέ Εθνική Εκκλησία, αφού δέν ταυτίστηκε ποτέ με την πολιτική υπόσταση κανενός Σλαβικού Κράτους, κι αυτό διαχρονικά.
2. Δέν έγινε ούτε ήταν ποτέ Αυτοκέφαλη Εκκλησία, αφού Δέν ιδρύθηκε με Απόφαση Εκκλησιαστικής Συνόδου, αλλά με απλή Αυτοκρατορική εντολή, η οποία δέν επικυρώθηκε ποτέ από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αλλά αναγνωρίσθηκε ως de facto για λόγους διευκόλυνσης.
3. Η Αρχιεπισκοπή Αχρίδος δέν είχε ποτέ την ονομασία «Μακεδονική», αφού ποτέ δέν είχε Μακεδονικό χαρακτήρα. Το ποίμνιό της ήταν πάντοτε μεικτό. Δηλαδή: Ελληνικό, Σερβικό, Βουλγαρικό (κυρίως από τους τελευταίους αυτους από τους οποίους αυτοδημιουργήθηκαν οι αυτό/αποκαλούμενοι σλαβο/μακεδόνες).
4. Επιπλέον όπως προκύπτει από τους εκκλησιαστικούς Τίτλους και τις υπογραφές των Αρχιεπισκόπων της Αχρίδος, όλοι τους ήταν Έλληνες καί προωθούσαν τα ελληνικά γράμματα, την ελληνική γλώσσα και παιδεία και όχι τη Σλαβική ή τον εθνοφυλετισμό της.
5. Αλλά και γεωγραφικά ή γεωπολιτικά να το δούμε, μόνο ένα μικρό τμήμα του σημερινού τεχνητού κρατικού μορφώματος των Σκοπίων περιλαμβανόταν στην πάλαι ποτέ Αρχιεπισκοπή Αχρίδος. Καθότι το μεγαλύτερο μέρος της δικαιοδοσίας του Αρχιεπισκόπου Αχρίδος τόσο γεωγραφικά όσο καί πληθυσμιακά ξεπερνούσε κατά πολύ τά μικρά δικαιοδοτικά όρια της σχισματικής Εκκλησίας των Σκοπίων. Διότι πλήν της πόλεως των Σκοπίων καί της μικρής περιοχής γύρω απ᾿ αυτήν, το υπόλοιπο καί μεγαλύτερο μέρος της πάλαι ποτέ Αρχιεπισκοπής Αχρίδος, σήμερα, ανήκει στις Εκκλησίες Σερβίας, Ελλάδος, Αλβανίας και Βουλγαρίας.

Έλεγε, ο ιστορικός Παπαρρηγόπουλος στον πρόλογο της «Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους»: «Ουδέν έθνος υποχρεούται να είναι μεγαλοφυές. Αλλ’ ουδέν έθνος δύναται να υπάρξει άνευ κοινού νοός. Κοινός δε νούς των εθνών είναι η Κυβέρνησις». Ο κοινός νούς φρονεί ότι στην παρούσα συγκυρία και μέχρι να εκπαραθυρωθούν οι Τρόικες και οι Επιτροπές και τα ημέτερα πειθήνια ενεργουμενά τους, δεν πρέπει ο λαός να υποκύψει σε κανέναν εκβιασμό. Και άλλη φορά η Μακεδονία μας χάθηκε με το μελάνι της υπογραφής, τότε όταν το 1878 με τη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου την παραχωρούσαν σχεδόν εξ’ ολοκλήρου στη Βουλγαρία. Αλλά εις μάτην. Κατέπεσε μέσα σε λίγους μήνες το ψεύδος και η αδικία.

Η συνθήκη του Βερολίνου αποκατέστησε την τότε τάξη των πραγμάτων. Μακεδονία σημαίνει Ελλάδα. Η ιστορία μας διδάσκει ότι οι δούλοι, ως δούλοι έμειναν στην Ιστορία ανεξαρτήτως του αξιώματος που είχαν. Την πείνα του λαού μας, ουδείς έχει το δικαίωμα να την προβάλλει ως δημοκρατική κατάκτηση. Συζητούν για διπλές ονομασίες; Και διερωτούμεθα μήπως οι εχθροί μας ετοιμάζουν νέο Κόσσοβο; Πώς θα σταθεί ένας πατριώτης διδάσκαλος, κατώτερης, μέσης ή και ανώτατης βαθμίδας, με στοιχειώδη πνευματική εντιμότητα ενώπιον των σπουδαστών ή μαθητών του τι θα τους πει: συγγνώμη τόσα χρόνια σας λέγαμε ψέματα, υπάρχει και άλλη Μακεδονία; Μας διδάσκει ο λόγος του πατριώτη αγίου κυβερνήτη Ιω. Καποδίστρια: «Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης». Αλλά και στην εποχή του γενναίου Παύλου Μελά, οι τότε «φρόνιμοι», «οι σώφρονες», το σώφρον του ανάνδρου πρόσχημα, γλοιώδεις υμνητές της «αψόγου στάσεως», ψέγουν τους λίγους «τρελούς», που σπεύδουν στην Μακεδονία για να την ελευθερώσουν.

[1]Πρβλ. Αλέξιου Παναγόπουλου, Σκοπιανό, Θεσσ. 2015. Βλ. Αθαν. Αγγελοπούλου, «Το αυτοκέφαλον της ”Μακεδονικής„ Ορθοδόξου Εκκλησίας των Σκοπίων», ΔΣΒ 15 (1967), σ. 47-64. Του ιδίου, Το μακεδονικό εκκλησιαστικό ζήτημα, Μόναχο 1969. Του ιδίου, Το νόημα των αντιπαλοτήτων έναντι του αυτοκεφάλου της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Μακεδονίας, Σκόπια 1970. Του ιδίου, Το ιστορικό υπόβαθρο για το αυτοκέφαλο της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Μακεδονίας, Σκόπια 1972. Του ιδίου, Ο κόσμος της Ὀρθοδοξίας στά Βαλκάνια σήμερα. Θεσσαλονίκη 1992. Του ιδίου, Το Μακεδονικό Ζήτημα. Η εκκλησιαστική – ιστορικοκανονική άποψη από το 1944 μέχρι σήμερα, εν Ιεροσολύμοις 1988. Βλ. Γόνη Δημήτριου, Ιστορία των Ορθοδόξων Εκκλησιών Βουλγαρίας καί Σερβίας, Αθήναι 1992 και 1999. Βλ. Εφημερίδα, Το Βήμα, Κυριακή 19-5-2002, σ. Α 42. Βλ. Μάρκου Ηλία, «Μακεδονική Ἐκκλησία», το αυτοδημιούργημα των Σκοπίων. Ο ρόλος του Πάπα και της Ουνίας, Πριζρένη 1994. Πρβλ. Ναξίδου Ελεονώρας, Εκκλησία καί εθνική ιδεολογία από την Αρχιεπισκοπή της Αχρίδος μέχρι την ίδρυση της αυτοκέφαλης «Μακεδονικής Εκκλησίας», Θεσσαλονίκη 1988. Βλ. Ταρνανίδη Ιωάννου, Ιστορία της Σερβικής Εκκλησίας, Θεσσαλονίκη 1988. Του ιδίου, Η ιστορία της Μακεδονικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, Σκόπια 1989. Πρβλ. Ελεονώρας Ναξίδου, Εκκλησία και Εθνική ιδεολογία από την Αρχιεπισκοπή Αχρίδος μέχρι την ίδρυση της αυτοκέφαλης «Μακεδονικής Εκκλησίας».

http://www.pemptousia.gr/2015/07/i-ipostasi-tis-schismatikis-ekklisias-ton-skopion-mesa-apo-mia-diavalkaniki-ke-ethniki-prosengisi/

Περί «σλαβομακεδόνων» και «μακεδονικού»

Σκοπιανή προπαγανδιστική αφίσα 

που καταγγέλλει  τις "επιβουλές" των γειτόνων

Περί «σλαβομακεδόνων» και «μακεδονικού»

Δημήτρη Ε. Ευαγγελίδη

Προς την "Κίνηση Πολιτών ΑΡΔΗΝ"

Αγαπητοί φίλοι,

Προμηθεύτηκα πρόσφατα, με αρκετή χρονική καθυστέρηση, το τεύχος 93 του "Άρδην" (Μάιος-Ιούλιος 2014), όπου διάβασα τις «20 θέσεις» με την πλειονότητα των οποίων οφείλω να ομολογήσω ότι συμφωνώ απόλυτα.

Δυστυχώς ανάμεσά τους υπήρχε και πάλι η θέση 17 περί «μακεδονικού», η οποία είναι, κατά την άποψή μου, ιδιαίτερα προβληματική. Δεν γνωρίζω ποιοι κατέληξαν στην τελική διατύπωση και επεξήγηση της θέσης και κατά πόσον παρακολουθούν συστηματικά τα τεκταινόμενα στο βαλκανικό μας περίγυρο. Θα προσπαθήσω λοιπόν να παρουσιάσω τις θέσεις μου στο ζήτημα αυτό, με το οποίο ασχολούμαι εδώ και χρόνια ενεργά, αλλά και με απασχολεί ιδιαίτερα μια και ζω σε μια περιοχή των συνόρων ιδιαίτερα ευαίσθητη.

Ξεκινώ με κάποια θέματα ορολογίας. Όπως έχω γράψει παλιότερα (εφημ. ΡΗΞΗ τῆς 21ης Ἰουνίου 2008, φύλο 37) και συνεχώς επαναλαμβάνω:

«...Ἡ ἔκφραση, πού ἀκούγεται ολοένα καί συχνότερα, εἶναι αὐτή περί “Μακεδονικοῦ” ζητήματος ἤ προβλήματος καί ἐν συντομία “τό Μακεδονικό”. Πιστεύω ὅτι ἡ διατύπωση αὐτή πρέπει τό ταχύτερο δυνατόν νά παύσει νά χρησιμοποιεῖται, γιά προφανεῖς λόγους: Τό “Μακεδονικό” ἔχει κλείσει ὁριστικά μέ τίς συμφωνίες τοῦ Λονδίνου στίς 17/30Μαΐου τοῦ 1913 καί Βουκουρεστίου στίς 28 Ἰουλίου / 10 Αὐγούστου 1913 μέ τίς ὁποῖες τερματίστηκαν οἱ Βαλκανικοί πόλεμοι. Στά κείμενα αὐτῶν τῶν συμφωνιῶν περιέχεται καί ὁ καθορισμός τῶν λεπτομερειῶν, πού ἀφοροῦσαν εἰδικότερα στήν περιοχή τῆς Μακεδονίας. Οἱ συνοριακές ρυθμίσεις πού συμφωνήθηκαν τότε ἰσχύουν μέχρι σήμερα, μέ τήν χρονική ἐξαίρεση μόνον τοῦ ὀδυνηροῦ διαλείμματος πού σημειώθηκε κατά τήν περίοδο τῆς Γερμανο-Βουλγαρικῆς κατοχῆς τῆς Μακεδονίας. […]

“Μακεδονικό” λοιπόν θά προέκυπτε μόνον καί ἐφ’ ὅσον ἔθεταν ἐπισήμως ζήτημα ἀναδιάταξης τῶν ὑπαρχόντων συνόρων, οἱ κυβερνήσεις τῆς Σερβίας, του Μαυροβουνίου, τῆς Βουλγαρίας καί τῆς Τουρκίας καί ἑπομένως θέμα κατάργησης τῆς Συνθήκης τοῦ Βουκουρεστίου. Ἐξ ὅσων γνωρίζω, τέτοιο ζήτημα δέν ἔχει τεθεῖ μέχρι τώρα, οὔτε καί διαφαίνεται κάτι τέτοιο, τουλάχιστον στό ἄμεσα προβλεπτό μέλλον. Γιά ποιό “Μακεδονικό” λοιπόν συζητᾶμε; Προσπαθοῦμε νά “βγάλουμε τά μάτια μας” μόνοι μας; Ἀπό τήν ἄλλη μεριά ὑπάρχει ἀσφαλῶς τό σοβαρό θέμα μέ τούς βόρειους γείτονές μας καί ὅσους κρύβονται ἀπό πίσω τους. Μέ αὐτούς λοιπόν ὑπάρχει μιά Ἑλληνοσκοπιανή διαφορά, πού γιά λόγους συντομίας μποροῦμε νά τήν ἀποκαλοῦμε τό “Σκοπιανό”. Ἄς προσπαθήσουμε λοιπόν νά ἀκριβολογοῦμε καί νά ἀφήσουμε τό “Μακεδονικό” ἐκεῖ πού ἀνήκει: Στήν Ἱστορία.»

Έρχομαι τώρα στην αναπάντεχη τοποθέτηση: «Μπορούμε να δεχθούμε μόνον σλαβομακεδονική γλώσσα και σλαβομακεδονική εθνότητα». 
Ομολογώ ότι το σημείο αυτό έχει προκαλέσει πολλά ερωτηματικά σε ‘μένα, αλλά και έντονες αντιδράσεις σε αρκετούς φίλους και συμπαθούντες του ΑΡΔΗΝ που έτυχε να το συζητήσουμε.  Θα επιχειρήσω λοιπόν να τεκμηριώσω την διαφωνία μου με την παραπάνω τοποθέτηση.

Όπως γνωρίζουν αρκετοί, πολύ καλύτερα εμού (αναγκάζομαι όμως να το υπενθυμίσω), ο διαβόητος και κακόφημος αυτός όρος "Σλαβομακεδόνες" προέκυψε ως συνέπεια των αποφάσεων της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας (ΒΚΟ) στις πρώτες δεκαετίες του περασμένου αιώνα, οι οποίες επικυρώθηκαν οριστικά από το  5ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς  (17-6 έως 8-7-1924), που δέχθηκε ως ορθό και επαναστατικό το σύνθημα της ΒΚΟ για "ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη". Η θέση αυτή υιοθετήθηκε πλήρως στο Τρίτο Έκτακτο Συνέδριο του ΣΕΚΕ (Κ) που διεξήχθη από 26-11 έως 3-12-1924, με την επικράτηση της γραμμής  Πουλιόπουλου, ο οποίος κατέλαβε τη θέση του γενικού γραμματέα και το ΣΕΚΕ(Κ) μετονομάσθηκε σε ΚΚΕ.  

Ο όρος ανασύρεται κατά περίπτωση για να περιγράψει μια φαντασιακή και τεχνητή εθνότητα, την οποία Σκοπιανοί και πολιτικάντηδες κάθε αποχρώσεως και προελεύσεως (π.χ. ο δημαρχος Θεσσαλονίκης κ. Μπουτάρης, βουλευτές, στελέχη και νεολαία ΣΥΡΙΖΑ, η κα Μπακογιάννη και οι οπαδοί της, οι κύριοι του Περιβόητου ΕΛΙΑΜΕΠ κλπ) χρησιμοποιούν κατά κόρον ως βάση της επιχειρηματολογίας τους. 

Αξίζει ίσως να σημειωθεί ότι, ως προς την πατρότητα του όρου, αυτός υπήρξε δημιούργημα μεγαλοσερβικών πολιτικο-επιστημονικών κύκλων και ιδίως του Σέρβου πολιτικού, αλλά και διακεκριμένου λογίου, με ιστορικά και φιλολογικά ενδιαφέροντα, του Στόγιαν Νοβάκοβιτς (Stojan Novaković, 1842-1915), ο οποίος διετέλεσε δύο φορές Πρωθυπουργός του Βασιλείου της Σερβίας. Η επινόηση του όρου, όπως και της ιδέας περί "μακεδονικού έθνους" (=μακεδονισμός) και η καλλιέργειά της στον σλαβικό πληθυσμό της Μακεδονίας είχε ως σκοπό να εξυπηρετήσει τα σχέδια της "μεγαλοσερβικής" πολιτικής για διείσδυση στον νότο και έξοδο στο Αιγαίο, αφού θα οδηγούσε στην απομάκρυνση της βουλγαρικής επιρροής από τους Σλάβους της Μακεδονίας και στην απόσχισή τους από τον βουλγαρικό εθνικό κορμό, όπως υποστηρίζει η σύγχρονη βουλγαρική ιστοριογραφία. 

Στην συνέχεια βέβαια τον υιοθέτησαν και οι ίδιοι οι Βούλγαροι (η παράταξη των  Σαντραλιστών, υποστηρικτών του μακεδονισμού, σε αντίθεση με τους Βερχοβιστές που επεδίωκαν τον βίαιο εκβουλγαρισμό της Μακεδονίας), με θλιβερά αποτελέσματα. 

Τέλος, ο μακεδονισμός υιοθετήθηκε και από τον οπερεττικό εκείνον αυτοδιορισμένο «στρατάρχη», για να εξυπηρετήσει τους δικούς του σχεδιασμούς και επιδιώξεις, με αποτέλεσμα να τον «λουζόμαστε» μέχρι τώρα. Επομένως, Σλαβομακεδόνες ουδέποτε υπήρξαν στον πραγματικό κόσμο, παρά μόνον στα μυαλά εκείνων που τους κατασκεύασαν και αποδέχονται τις παλαιότερες τριτοδιεθνιστικές φαντασιώσεις (KKE) και τις σημερινές σκοπιανές επιδιώξεις. 

Πιθανόν, για αυτούς που δεν γνωρίζουν την υπάρχουσα εθνογλωσσική πραγματικότητα στην περιοχή του κράτους των Σκοπίων, τα παραπάνω να μη γίνονται αντιληπτά και ορισμένοι να αναρωτιούνται τι ακριβώς υποστηρίζω. Θα επιχειρήσω λοιπόν μια σύντομη ενημέρωση.

Σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές ("Census of Population, Households and Dwellings in the Republic of Macedonia, 2002 – Book XIII, Skopje, 2005.". State Statistical Office of the Republic of Macedonia), ο πληθυσμός της χώρας με βάση την απογραφή του 2002 ήταν περίπου 2.000.000 και η εθνοτική του προέλευση «Μακεδόνες» 64%, Αλβανοί 25%, Τούρκοι 4%, Ρομά 3%, Σέρβοι 2% Βλάχοι 0.5% Άλλοι 1.5%.

Οι αριθμοί αυτοί είναι προφανές ότι δεν απεικονίζουν την πραγματικότητα, διότι οι Σέρβοι είναι τουλάχιστον 10%, οι Έλληνες επίσης 10%, Τούρκοι, Ρομά και «Άλλοι» γύρω στο 10% και οι Αλβανοί γύρω στο 30%. Από το 40% που απομένει 20-25% είναι βουλγαρικής συνείδησης (περίπου 200.000 άτομα έχουν ζητήσει μέχρι στιγμής αλλαγή της υπηκοότητας, με αίτημα προς την βουλγαρική πρεσβεία στα Σκόπια για χορήγηση βουλγαρικού διαβατηρίου, μεταξύ των οποίων και ο τέως πρωθυπουργός Λιούπτσο Γκεοργκίεφσκι!) και απομένει ένα 15-20% που πιστεύουν πως είναι «μακεδόνες» (οπαδοί και στελέχη του καθεστώτος Γκρούεφσκι και νέοι που τα τελευταία 20 χρόνια υφίστανται πλύση εγκεφάλου απο το νηπιαγωγείο μέχρι το πανεπιστήμιο), οι οποίοι το ίδιο εύκολα μπορούν αργότερα να δηλώνουν Σέρβοι, Βούλγαροι ή ακόμα και Έλληνες.

Συμπερασματικά: Σλαβομακεδόνες ως διακριτή εθνότητα ουδέποτε υπήρξαν, άρα δεν υπάρχει και σλαβομακεδονική γλώσσα, διάλεκτος, ιδίωμα  ή οτιδήποτε άλλο. Υπάρχει αντίθετα μια κατασκευασμένη [Βλ. κείμενο του Καθηγητή ΑΠΘ Σπυρίδωνα Σφέτα με τίτλο «Πώς κατασκευάστηκε η γλώσσα των Σκοπίων» εδώ:
http://omospondiamakedonon.blogspot.gr/2014/02/blog-post_16.html] 
το 1944 για πολιτικούς λόγους και σκοπιμότητες εκσερβισθείσα εν μέρει βουλγαρική διάλεκτος που εξελίχθηκε στην σημερινή σκοπιανή γλώσσα με την βοήθεια όλων των μηχανισμών του κράτους των Σκοπίων (Σχολεία, Πανεπιστήμια, Ινστιτούτα, κρατική γραφειοκρατία, εφημερίδες, έντυπα, ραδιοφωνία, τηλεόραση) και η οποία  ουδεμία γλωσσολογική ή ιστορική σχέση έχει με τα εντόπια, το ιδίωμα των σλαβόφωνων Ελλήνων.

            Αξίζει να σημειωθεί ότι τα παραπάνω δεν αποτελούν προσωπικές μου απόψεις ή θέσεις κάποιων «ακραίων» ελληνικών κύκλων (βλ. σχετικό άρθρο με τίτλο «Λανθασμένοι οι όροι Σλαβομακεδονία και Σλαβομακεδόνες»-Κων/τίνος Χολέβας: Περιοδικό ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ Φεβρουαρίου 2011), αντίθετα είναι αυτονόητα και κοινός τόπος σε διεθνές επίπεδο, όπως επιβεβαιώνει, για παράδειγμα, δημοσίευμα της σημαντικής και εγκυρότατης γαλλικής εφημερίδας «Le Figaro», η οποία αναφέρει:
[...La Macédoine constitue l'une des marches de la nation bulgare. La langue macédonienne ne serait d'ailleurs rien d'autre qu'un dialecte bulgare...]
[Η "Μακεδονία" (=Σκόπια) αποτελεί μια από τις παραμεθόριες περιοχές του βουλγαρικού έθνους. Η "μακεδονική" (=σκοπιανή) γλώσσα στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο από μια βουλγαρική διάλεκτος...]

http://www.lefigaro.fr/international/2010/08/11/01003-20100811ARTFIG00554-de-l-atlantique-au-bosphore-l-union-s-elargit-en-catimini.php

Εκείνο πάντως που θεωρώ παράλειψη είναι η απουσία θέσης της «Κίνησης» στο θέμα της ύπαρξης ελληνικής μειονότητας. Ως γνωστόν, στο κράτος των Σκοπίων υπάρχουν Βούλγαροι, Αλβανοί, Σέρβοι, Ρομά, Τούρκοι, αλλά και Έλληνες (ο μακαρίτης Γκλιγκόρωφ ισχυριζόταν ότι υπάρχουν «μόνον» 100.000 – βλ. εδώ: http://history-of-macedonia.com/wordpress/2010/05/18/gligorov-cesky-denik-meionotita-100000-ellines-skopia/). Σύμφωνα με τις δικές μου εκτιμήσεις (και το υποστηρίζω μετά λόγου γνώσεως) υπάρχουν περίπου 150.000 γηγενείς  Έλληνες, άλλες εκτιμήσεις τους υπολογίζουν στις 200.000 ή περισσότερους, συνυπολογίζοντας  και κάποιους άλλους Έλληνες που βρέθηκαν εκεί από την περίοδο 1946-49. Δεν έπρεπε να αναφερθεί κάτι για αυτούς τους «ξεχασμένους»;

Όσο για τον όρο «σλαβομακεδόνες» προτρέπω να αναζητήθεί στην αγγλόφωνη Βικιπαίδεια το λήμμα  Macedonian language, όπου στις υποσημειώσεις (Νο 158) υπάρχουν τα εξής διαφωτιστικά:

[Ένας γηγενής της ελληνικής Μακεδονίας, ένας πρωτοπόρος των εθνικά μακεδονικών σχολείων στην περιοχή και τοπικός ιστορικός, ο Παύλος Κούφης, γράφει στα «Λαογραφικά Φλώρινας και Καστοριάς», Αθήνα 1996, ότι: Στην διάρκεια της Πανελλαδικής Διάσκεψης τον Σεπτέμβρη του 1942 το ΚΚΕ δήλωσε ότι αναγνωρίζει την ισοτιμία των εθνικών μειονοτήτων στην Ελλάδα και ότι ο σλαβόφωνος πληθυσμός αποτελεί εθνική μειονότητα των Σλαβομακεδόνων. Αυτός ήταν ένας όρος που οι κάτοικοι της περιοχής δέχτηκαν με ανακούφιση, διότι Σλαβομακεδόνες = Σλάβοι + Μακεδόνες. Το πρώτο συνθετικό του όρου καθορίζει την καταγωγή τους και τους κατατάσσει στην μεγάλη οικογένεια των Σλαβικών λαών].

Συμφωνείτε με τον ισχυρισμό του παραπάνω ότι: «ο σλαβόφωνος πληθυσμός αποτελεί εθνική μειονότητα των Σλαβομακεδόνων»; Υποθέτω πως όχι. Δεν πρέπει λοιπόν να υπάρχει τεκμηριωμένη θέση-αντίκρουση για όσα υποστηρίζει η επίσημη προπαγάνδα των σκοπιανών και οι εδώ ομοϊδεάτες τους; Από την οπτική της Αθήνας ίσως αυτά να είναι λεπτομέρειες, αλλά για εμάς εδώ στις μακρινές και εξωτικές περιοχές των συνόρων με τα Σκόπια, δεν είναι καθόλου.

Κλείνω με την περίεργη θέση: «η Ελλάδα αντιμετωπίζει μια βασική απειλή κατά της ανεξαρτησίας και της ακεραιότητάς της, τη νεο-οθωμανική Τουρκία. Γι’ αυτό θα πρέπει να κλείσει, χωρίς θεμελιακές υποχωρήσεις, όλα τα δευτερεύοντα μέτωπα...». Υπογράμμισα την πρόταση, η οποία δυστυχώς φοβάμαι ότι αντιφάσκει με τα υποστηριζόμενα περί «σλαβομακεδόνων» και με την θέση: «δεν τίθεται ζήτημα “μακεδονικής γλώσσας” ή “μακεδονικής” εθνότητας», αλλά τελικά τίθεται, αφού συμφωνείτε με την αναγνώριση «σλαβομακεδονικής» γλώσσας και εθνότητος!

Για να κλείσω το θέμα, το σκοπιανό πρόβλημα πιστεύω ότι σίγουρα δεν αντιμετωπίζεται εύκολα. Πέρα από αυτό όμως, εκείνα που πρέπει να ληφθούν υπ’ όψη είναι αφ’ ενός οι υπάρχοντες συσχετισμοί δυνάμεων και οι πρόσφατες εξελίξεις εντός των Σκοπίων και αφ’ ετέρου τα δεδομένα  τεχνικά και νομικά ζητήματα, που αγνοοούν προφανώς οι διατυπωθείσες θέσεις του ΑΡΔΗΝ και συγκεκριμένα:

1. Η ανακήρυξη στις 18 Οκτωβρίου 2014 της Δημοκρατίας της Ιλλυρίδος, παρά τις πιέσεις που δέχθηκαν οι Αλβανοί των Σκοπίων να την ματαιώσουν και η οποία επέτεινε την αστάθεια και την αβεβαιότητα για το μέλλον (βλ. http://omospondiamakedonon.blogspot.gr/2014/09/blog-post_18.html

2. Όποιος ζητάει αλλαγή του Συντάγματος της ΠΓΔΜ είναι βέβαιον ότι αγνοεί πλήρως την πραγματικότητα και το εύθραυστο αυτού του κρατικού υβριδίου. Οι Σλάβοι των Σκοπίων απέρριψαν μέχρι τώρα οποιαδήποτε πρόταση για την ονομασία, ακόμη και τις πλέον ευνοϊκές (Άνω Μακεδονία, Βόρεια Μακεδονία, Νέα Μακεδονία κλπ) που τους πρότεινε ο «διαπραγματευτής» κ. Νίμιτς για έναν απλό και ουσιαστικό λόγο: Για να υλοποιηθεί έπρεπε να προχωρήσουν σε αλλαγή Συντάγματος, μια απαραίτητη νομική και συνταγματική διαδικασία, στην οποία αντιδρούν λυσσαλέα διότι έβαζε από το «παράθυρο» το μόνιμο αίτημα των Αλβανών να αναγνωρισθούν ως ισότιμη εθνότητα της χώρας, δηλ. αναγνώριση της αλβανικής γλώσσας και διδασκαλία της στα σχολεία, ίδρυση αλβανόφωνου Πανεπιστημίου, ισοτιμία στην επιλογή των ανωτάτων στελεχών στρατού και αστυνομίας και κυρίως εναλλαγή στις θέσεις του Προέδρου Δημοκρατίας και Πρωθυπουργού (Αλβανός-Σλάβος και Σλάβος-Αλβανός αντίστοιχα). Όπως γίνεται αντιληπτό αυτό σημαίνει συγκυβέρνηση. Αυτός ήταν και ο λόγος της ανακήρυξης της «Ιλλυρίδος»:

Να εκβιάσουν την δημιουργία Συνομοσπονδίας μεταξύ της αλβανικής «Δημοκρατίας της Ιλλυρίδος» και της «Σλαβικής Δημοκρατίας» του υπόλοιπου τμήματος των Σκοπίων.

 Κλείνω με μια κριτική του σκεπτικού με το οποίο επιχειρείται να δικαιολογηθούν οι παραπάνω τοποθετήσεις του ΑΡΔΗΝ.

Όπως αναφέρεται: «Θεωρούμε αποφασιστικής σημασίας τη διαμόρφωση ενός βαλκανικού πόλου, στα πλαίσια της Ευρώπης, ως προϋπόθεση για την ανεξαρτησία μας. [...] τόσο η Αλβανία όσο και η Βουλγαρία καραδοκούν για μια πιθανή διάλυσή τους και ενσωμάτωση των Αλβανών και των Σλαβομακεδόνων σε Αλβανία και Βουλγαρία αντίστοιχα. Μια τέτοια εξέλιξη, πιθανότατη μεσομακροπρόθεσμα, θα πυροδοτήσει έναν νέο κύκλο αντιπαραθέσεων στην περιοχή, θα μας φέρει σε αντιπαράθεση με μια φιλοτουρκική «μεγάλη Αλβανία» και μια Βουλγαρία που θα εμφανιστεί, με την υποδαύλιση της Τουρκίας, ως ο νέος φορέας του μακεδονισμού, κλείνοντας και κάθε πιθανότητα επικοινωνίας με τη Σερβία».

Λυπούμαι, αλλά οι παραπάνω τοποθετήσεις είναι στην καλύτερη περίπτωση εντελώς ουτοπικές, πέρα από την σημερινή βαλκανική πραγματικότητα, όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα. Εξηγούμαι:

1.      Μετά τις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές της Βουλγαρίας στις 8 Οκτωβρίου 2014 η δύναμη των κομμάτων διαμορφώθηκε ως εξής:

      α. Πρώτο κόμμα, παρά την απώλεια 13 εδρών, ήρθε και πάλι το κεντροδεξιό κόμμα του πρωθυπουργού Μπόϊκο Μπορίσωφ GERB (Πολίτες για την ευρωπαϊκή ανάπτυξη της Βουλγαρίας) με 84 έδρες (σε σύνολο 240),  1,072,491 ψήφους και 32,67%, κάτι σαν την δικιά μας ΝΔ.

     β. Δεύτερο κόμμα ήρθε το κόμμα «Αριστερή Βουλγαρία», το οποίο αυτοπροσδιορίζεται ως σοσιαλδημοκρατικό και που καταποντίσθηκε εκλογικά χάνοντας πάνω από τις μισές έδρες του (45), ενώ πήρε 15,40%, 505,527 ψήφους και 39 έδρες, ένα είδος βουλγαρικού ΣΥΡΙΖΑ με συνιστώσες το Σοσιαλιστικό κόμμα, δύο κομμουνιστικά κόμματα, Οικολόγους, Ρομά κλπ.

     γ. Τρίτο ήρθε το κόμμα της τουρκικής μειονότητας με 14,84% που κέρδισε 2 έδρες, 487.134 ψήφους και εκπροσωπείται πλέον με 38 έδρες.

     δ. Τέταρτο κόμμα ήρθε το νεοεμφανισθέν «Μεταρρυθμιστικό Μπλόκ» με 8,89% και 291.806 ψήφους που απέδωσαν 23 έδρες, ένα είδος ΑΝΕΛ.

     ε. Πέμπτο ήρθε το νεοεμφανισθέν «Πατριωτικό Μέτωπο», ένας συνασπισμός ακροδεξιών κομμάτων, ανάμεσα στα οποία το πλέον σημαντικό είναι το περιβόητο Βε.Με.Ρ.Ο. (Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση), που διεκδικεί τα Σκόπια ως πρώην βουλγαρική επαρχία. Έλαβε 239.101 ψήφους (7,28%) και 19 έδρες.

     στ. Έκτο ήρθε το νεοεμφανισθέν λαϊκιστικό συντηρητικό κόμμα «Βουλγαρία χωρίς λογοκρισία» με 186.938 ψήφους (5,69%) και 15 έδρες.

     ζ. Έβδομο ήρθε το ακροδεξιό κόμμα Ατάκα (=Επίθεση) που έχασε πάνω από τις μισές του έδρες (-12), λόγω διαρροών προς το «Πατριωτικό Μέτωπο» με 148.262 ψήφους (4,52%) και 11 έδρες και τέλος,

     η. Όγδοο κόμμα ήρθε το επίσης νεοεμφανισθέν «Εναλλακτική για την βουλγαρική αναγέννηση», το κόμμα του προηγούμενου Προέδρου της Βουλγαρίας Γκιόργκι Παρβάνωφ, που αποχώρησε από το Σοσιαλιστικό Κόμμα και ίδρυσε δικό του. Έλαβε 136.223 ψήφους (4,15%) και 11 έδρες.

Συνολικά ψήφισαν 3.500.000 άτομα περίπου (51% συμμετοχή), από τους εγγεγραμμένους ψηφοφόρους (6.858.304). Αξίζει να σημειωθεί ότι η Βουλγαρία έχει τρομακτικό δημογραφικό πρόβλημα και ο σημερινός πληθυσμός ανέρχεται σε μόλις 7,5 εκατομ. από τα οποία πάνω από 1 εκατομ. είναι Τούρκοι και Ρομά, τους οποίους οι Βούλγαροι μισούν παθολογικά.

Μετά τα παραπάνω θεωρώ ότι είναι μάλλον ευσεβής πόθος η προσδοκία για συμμετοχή της Βουλγαρίας σε κάποιον «Βαλκανικό πόλο». Με ποιούς άραγε από τους προαναφερθέντες θα μπορούσαμε, όχι να συνεργαστούμε, αλλά έστω να συζητήσουμε;

2.      Στην Σερβία η κατάσταση δεν είναι διαφορετική. Στην πολιτική σκηνή κυριαρχεί το κεντροδεξιό «Σερβικό προοδευτικό κόμμα» του Πρωθυπουργού Αλεξ. Βούτσιτς, αμερικανόφιλου και ευρωπαϊστή, που κατέχει τις 131 από τις 250 έδρες του κοινοβουλίου, ενώ δεύτερο με μόλις 25 έδρες είναι το κεντροαριστερό Σοσιαλιστικό κόμμα και τρίτο το κεντρώο «Δημοκρατικό κόμμα» με 17 έδρες. Από εκεί και πέρα ακολουθεί το χάος με άλλα 13 (!) κόμματα που αντιπροσωπεύονται στο κοινοβούλιο και διαθέτουν από 1 έως 12 έδρες. Είναι χαρακτηριστικό ότι το τέταρτο κόμμα που έχει τους 12 βουλευτές που προαναφέραμε, δεν είναι άλλο από το «Κόμμα των συνταξιούχων»!

3.      Με τους Αλβανούς, που στην μεγάλη τους πλειονότητα και διακομματικά οραματίζονται την «Μεγάλη Αλβανία», ποιές είναι οι πιθανότητες για συνεργασία και συμμετοχή στον «πόλο»; Μάλλον μηδαμινές. Και να μη ξεχνάμε ότι η Αλβανία εξελίσσεται με γοργούς ρυθμούς σε προτεκτοράτο της Τουρκίας. Η μόνη προσέγγιση επομένως που μπορεί να γίνει είναι η προσωρινή συνεργασία μας για τα προβλήματά τους με τα Σκόπια με αντάλλαγμα ίσως την επέκταση της ελληνικής μειονοτικής ζώνης στην Χειμάρρα και την Κορυτσά.

Τα παραπάνω δεν είναι μόνον δικές μου απόψεις, αλλά πιστεύω ότι τις ασπάζονται με διάφορες παραλλαγές πολλοί συνέλληνες.

Χωρίς να κάνω τον ειδικό ή τον παντογνώστη, παρουσίασα τους παραπάνω προβληματισμούς μου με στόχο να γίνει μια ουσιαστική συζήτηση, χωρίς ιδεοληψίες ή ευσεβείς πόθους, ώστε να δούμε τα πράγματα με τις σωστές τους διαστάσεις, μήπως καταλήξουμε σε μια ευρύτερα αποδεκτή πρόταση.

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης